null Beeld

Review: Bright Eyes - Motion Sickness

Tenzij iemand ons met een geldige reden terugfluit, roepen wij 2005 bij deze uit tot het jaar van Bright Eyes. Heel zeker, het was weer een fantastisch rockjaar, tientallen opwindende groepjes leverden messcherpe singles bij de vleet, maar op Willy M...

Tenzij iemand ons met een geldige reden terugfluit, roepen wij 2005 bij deze uit tot het jaar van Bright Eyes. Heel zeker, het was weer een fantastisch rockjaar, tientallen opwindende groepjes leverden messcherpe singles bij de vleet, maar op Willy Mason, Patterson Hood (Drive-By Truckers), Will Johnson (South San Gabriel) en die van ons na, heeft niets of niemand ons zo geraakt als Connor Oberst - de man is de groep en vice versa, u kent het verhaal. Oberst wint het van minstens één van de vier voorgaande qua zangtalent en van de andere drie qua kwantiteit: niet alleen kwam hij in het begin van het jaar met niet één maar twee geweldige cd's op de proppen (waarvan vooral 'I'm Wide Awake, It's Morning' tot op vandaag blijft nazinderen), hij is ook zo vriendelijk geweest het jaar voor ons af te sluiten met 'Motion Sickness', de neerslag van een drie maanden durende tournee in de States en Japan. Zes songs van 'I'm Wide Awake,…' vormen het kloppend hart van de plaat: op het eerste gehoor verschillen ze nauwelijks van de studioversies, maar dat is slechts schijn. Wie blijft luisteren, hoort na verloop van tijd een noodzaak en een rauwheid die de originelen, als men ze ernaast legt, onverbiddelijk doen verbleken. En wie het tot nu toe gemakshalve over het hoofd had gezien, kan er hier niet langer omheen: Oberst is in de eerste plaats en protestzanger. Luister naar 'At The Bottom Of Everything', 'Landlocked Blues', 'When The President Talks To God' en 'Road To Joy', en geef ons eens ongelijk. Hij verweeft zijn eigen besognes met die van de wereld, tot hij zichzelf loslaat en stijf van verontwaardiging en met overslaande stem het onrecht te lijf gaat. Zijn oplossingen zijn even naïef als ontroerend en waar: 'If you walk away, I'll walk away / First tell me which road you will take / I don't want to risk our paths crossing someday / So you walk that way I'll walk this way'. Vergis u niet, wij zijn natuurlijk al lang genezen van de illusie dat het allemaal iets oplevert - dat hebben Bob Dylan, Bono en het Journaal ons geleerd - maar toch: zet de leiders van morgen vandaag op een dieet van Bright Eyes en Willy Mason, en misschien is alles nog niet verloren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234