null Beeld

Review: Bring Me The Horizon op Rock Werchter 2016

Je hardcoregroep vernoemen naar een quote uit een Disney-film: het doet geen wonderen voor de geloofwaardigheid. Tenzij het ironisch bedoeld is, maar als er nu één ding is waar we Bring Me The Horizon niet van verdenken, is het wel ironie.

' Het is met moshpits als met applaus en pijpbeurten: als je erom moet vragen, heb je ze niet écht verdiend.'

Oliver Sykes, frontman van Bring Me The Horizon, herinnerde ons er tijdens zijn concert op het hoofdpodium aan dat de band afkomstig is uit Sheffield. Jammer was dat, want zo konden we niet anders dan vanzelf denken aan alle andere muzikale zonen die Sheffield al de wereld ingestuurd heeft, en die dit weekend óók Rock Werchter aandoen. Later op de dag zou er Richard Hawley zijn, en voor zondag stond Alex Turner en zijn Shadow Puppets op de planning. Appelen met aambeien vergelijken, natuurlijk. Maar de conclusie die we eraan overhielden stond wel als een huis: talloze keren wisten die laatsten ons al te raken, terwijl we na het hele uurtje Bring Me The Horizon op Werchter nog altijd niet voor het eerst 'touché' hadden kunnen kraaien.

Nochtans is er emoowtsie genoeg bij een concert van Bring Me The Horizon: zowat elk nummer, van 'Happy Song' voorin - blijkbaar doen ze enkel aan ironie als het op songtitels aankomt - tot 'Throne' helemaal achterin, had een knoert van een complex onder de leden, waarbij steevast op de pathos gespeeld werd in plaats van op de bal. Zou Bring Me The Horizon trouwens zelf wel goed beseffen hoe schatplichtig ze zijn aan At The Drive-in, die andere band die vandaag geprogrammeerd op het hoofdpodium, en die wél over een goeie weegschaal beschikte toen ze op een dooie dag de hardcore boetseerden tot wat die vandaag is? En zo ja, zou BMTH dan ook beseffen hoever ze nog verwijderd zijn van dat voorbeeld? Hopelijk blijft iedereen die enthousiast stond mee te kelen met 'Throne' straks ook staan eens het aan At The Drive-in is. Eerlijk is eerlijk.

Ook eerlijk: we hebben ons desondanks toch niet verveeld. Zo was het bijvoorbeeld geboeid kijken naar de lichaamsversieringen van Sykes, wiens lichaam meer tatoeages torst dan gezond verstand toelaat. Onze favoriet: die 'High five?' op z'n handpalm. Ook gezien dat Sykes een heuse Nainggolan heeft: een getatoeerde roos op de keel. Dat herinnerde ons dan weer aan de match van vanavond - zeggen dat Bring Me The Horizon op geen énkel moment punten stond te scoren zou dus liegen zijn. Maar zijn wij de enigen die het op den duur wel flink vervelend begonnen te vinden dat er om het nummer weer zo nodig om een moshpit gevraagd moest worden? Terwijl het met moshpits toch is als met applaus en pijpbeurten: als je erom moet vragen, heb je ze niet écht verdiend.

Bring Me The Horizon was zo goed als ze maar zijn konden. Maar de vraag blijft: wat willen ze worden als ze groot zijn?


Onze Man waagde zich in de moshpit

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234