Review: Bruce Springsteen and the E Street Band op TW Classic 2013

Dat niemand anders de adrenaline zó door de bloedbuizen laat gieren. Dat niemand de stilte na de storm harder en langer laat nazinderen. Dat niemand meer volk naar een middernachtviering lokt dan Bruce Springsteen.

Dat niemand in zesentwintig songs en ruim tweeënhalf uur kan wat The Boss al jaren doét: verpulveren, liefdeszaad rondstrooien, ontroeren en zich onsterfelijk wanen. Dát, en niets minder: Bruce Springsteen en z'n indrukwekkende E Street Band balden een handvol decennia - zeventien (!) platen - tot een monsterlijke vuist. Maar ze waren óók gekomen om te prediken, om de nonbelievers naar hun kamp te sleuren. Of om naar de keel te grijpen voor ze ook maar één noot hadden gespeeld: 'Can you feel the spirit?', tierde Springsteen vanuit de coulissen. Aan het zomerbriesje in de schaamstreek te voelen: ja!

'In de kerk van Springsteen mocht iedereen de misviering leiden.'

Bruce Springsteen verscheen als een vleesgeworden brok charisma aan de aftrap. 'Spirit In The Night' verkende het parcours voor 'Badlands', een klimtijdrit in het hooggebergte waarin gitarist Steven Van Zandt en saxofonist Jake Clemons (neefje van de overleden legende en ex-bandlid Clarence Clemons) als eerste piekten. Het vers getapte 'Death To My Hometown' was de aarzelende handdruk van een wonderkind zonder vertrouwen, en het hupse 'We Take Care Of Our Own' trok de spurt aan voor 'Jailhouse Rock', een verzoeknummer, waarin de E Street Band elegant de fakkel uit de handen van Bruce Springsteen rukte.

Nooit werd het een onemanshow, nooit verloor de geoliede machine zijn grip op realiteit: in de kerk van The Boss mocht iedereen de misviering leiden. Ben Harper kladderde de zeemzoete pracht van 'Atlantic City' vol met grauwe kleurtinten, en 'Hungry Heart' en 'The River' waren de sierlijke fundamenten van een huis van vertrouwen. En zelfs al was het in 'Youngtown' - opgelet: slipgevaar - ongemakkelijk schuren tegen een wildvreemde, nooit ging Bruce Springsteen zijn E Street Band voor de voeten lopen, of omgekeerd. Het was zo'n zeldzame wisselwerking, zo'n uniek koppel. Kalverliefde bij volwassenen: niets mooier.

Uitstekend bij stem overigens, die Bruce waarvan we zijn leeftijd niet eens willen verklappen. The Boss verpakte wervelwinden en hemelvuur in de vorm van triumviraat 'Born In The U.S.A.', 'Born To Run' en 'Dancing In The Dark'. En als hij in de back catalogue van The Top Notes ('Twist And Shout') ploeterde, deed hij het met klasse. Of wacht: laten we voor die ene keer nog eens in de ballenbak met superlatieven graaien. Subliem, splendide, wondermooi, voortreffelijk.

Bedankt, man. Bedankt.


Het moment

'Dancing In The Dark' (losgeslagen vrouwen op de planken), 'Tenth Avenue Freeze-Out' ('s werelds mooiste ode aan Clarence Clemons), Thunder Road' (liefde), Bruce Springsteen, de hele E Street Band, het publiek. Alles.


Het publiek

Huilend van geluk.


Quote

'Zeg, Thierry en Martine gaan wéér naar Turkije? Amai!' Wie is er zijn roddelende grootouders kwijtgespeeld? Af te halen aan de Dag Allemaal-stand, samen met Den John.


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234