Review: Bruce Springsteen & The E-Street Band op TW Classic 2016

27 liedjes. Acht muzikanten. Eén Bruce. 65.000 zielsgelukkige mensen. Twee uur vrede op aarde. Bruce Springsteen and the E Street Band speelden gisteren het concert van uw leven.

Toen op 11 september 2001 de Twin Towers neergingen, bevond zich onder de vele slachtoffers een verzekeringsagent die erom bekendstond iedereen die hij leerde kennen - en die zich niet snel genoeg uit de voeten kon maken - te vergasten op zijn versie van 'Thunder Road'. Wij hebben die man gisteren gezien, hij stond twee rijen voor ons. Toen zijn lievelingslied door de massa gleed, trok hij z'n vrouw dicht tegen zich aan, en met z'n vrije arm in de lucht en de wind door z'n uitdunnende haardos miste hij geen woord, geen break, geen gebaar. Zeven songs ver, en het was niet eens het eerste kippenvelmoment.

'The Boss zag dat het goed was'

De songs

Het was 'The River Tour' die Springsteen naar ons land bracht, maar het was 'Born in the USA' dat zal bijblijven. Zes songs uit die multimegaplatinumplaat, van 'No Surrender' in het begin tot 'Bobby Jean' helemaal aan het gaatje. Twee keer ontroering, en lang uitgesponnen topfeestjes met 'Darlington County' (met Nils Lofgren op zotskap) en 'Dancing in the Dark' (Jake Clemons danste en speelde een hele avond voor zijn nonkel Clarence).

Wat nog? Wat niet? The Boss begon met 'Prove It All Night' en deed dat vervolgens gewoon zélf. Uit 'Darkness on the Edge of Town' onthouden we een fantastisch 'The Promised Land' en een memorabel 'Badlands': net iets minder bijtend dan vroeger, maar met méér geloof in de toekomst. 'The River', dat het - voor een aan haar opgedragen tournee - opvallend bescheiden hield, leverde niettemin kanjers als 'The Ties That Bind', 'You Can Look (But You Better Not Touch'), 'Sherry Darling' (wie betere witte soul kent, mag het altijd eens komen vertellen) en 'Hungry Heart', terwijl de titeltrack de temperatuur vijf graden naar beneden dwong.

Meer tristesse in 'Mansion on the Hill' en 'Your American Skin'. Springsteen deed niet aan speeches gisteren, maar met deze song over politiegeweld (en even later ook met 'The Rising') had hij het over alles wat zijn en ons land de afgelopen maanden hadden meegemaakt. Geen woorden, maar noten van troost, en dan weer feest: dat was zijn politiek.

Weinig héél oud werk: geen 'Sandy' of 'Rosalita' gespot, wel 'Spirit in the Night', dat in de uitzinnige wisselwerking tussen band, Boss en publiek pure, withete gospel werd.


De band

Geen Danny Federici of Clarence Clemons ook, of toch? Toen Bruce, Steve Van Zandt en Jake tijdens 'Sherry Darling' voor het eerst samen op een vierkante centimeter gingen staan, konden we zweren dat The Big Man erbij was. De twee gevallen leden van de E Street Band werden mooi en gepast gevierd tijdens 'Tenth Avenue Freeze-Out' ('And the big man joined the band'), met archiefbeelden en Jakes mooiste saxmomenten van de avond.

De andere oudgedienden, die tijdens de rock -'n-rollklassieker 'Shout' één voor één werden voorgesteld, waren fe-no-me-naal. Miami Steve, wat een gezellig oud wijf is dat toch! Nils Lofgren met z'n hoedje, z'n fratsen en z'n ongelofelijke solo tijdens 'Because the Night'. (Er is iets vreemds aan de hand met die song: als Patti Smith 'm speelt, is het een Patti-song, bij Bruce is het een Bruce-song. Je moet er eens op letten.) En vooral Max Weinberg en Roy Bittan, pontificaal achter hun instrument gezeten. De eerste drumde, zonder een spier te vertrekken (en te verrekken, niet onbelangrijk op zijn leeftijd) het ene na het andere onweer bij elkaar. De tweede leerde ons opnieuw wat rock-'n-rollpiano is. HIj was het die in 'Prove It All Night' meteen het vuur aan de lont stak.

De E Street Band was, naast een overrompelende, liefde verspreidende en viagra innemende (niet onze woorden) oorlogsmachine, ook en vooral een familie. Dat bleek uit de verschillende duo's en trio's die doorheen de avond gevormd werden: Lofgren en Clemons, Bruce en tante Van Zandt (hoe die twee samen zingen, de monden op vijf, nee vier centimeter van elkaar: er hoeft er maar eentje z'n tong even uit steken), Clemons, Bruce en Van Zandt, Soozy Tyrell en Jake. Oud en nieuw gaven elkaar schouderklopjes, dolden en zongen en feestten. Er werden nieuwjaarsbrieven voorgelezen. Maar er kan er maar één het vlees aansnijden.


De man

De man wordt in september 67 en kon niet op het podium blijven staan, maar baande zich keer op keer een weg door een bos van uitgestrekte handen, als een renner in een bergrit. Alleen had hij de top allang bereikt. Hoeveel kilometers hij heeft afgelegd is onduidelijk - er was een klein podium in de mensenzee waar hij één na één z'n bandleden mee naar toe nam - maar hij hield genoeg adem over om geweldig te zingen en als een bezetene gitaar te spelen. Z'n mondharmonica in 'The River' was anders, maar zeker even schoon als de solo die we al zoveel jaren liefhebben.

Geen politiek, geen speeches, dat wist u al. En toch was alles aan deze man politiek - of hij nu een moeder en twee kinderen uit het volk haalde om met hem te dansen, pancartes van de fans in de hoogte stak, de lust, de liefde en het verdriet bezong of gewoon met die warme, vorsende blik van hem de massa in blikte. En toen hij tijdens 'Waitin' on a Sunny Day' een kind a capella liet zingen en het vervolgens voor het oog van 65.000 mensen hoog de lucht instak, zei hij eigenlijk: 'Dit is jullie toekomst. Maak er wat van.'

We kunnen het op z'n minst proberen: zoveel zijn we The Boss wel verschuldigd.


Quote

'We learned more from a three minute record than we ever learned in school' : de grootste waarheid die Bruce Springsteen ooit verkondigd heeft, in 'No Surrender', en dat door duizenden kelen.


Het publiek

Ging als een beter publiek naar huis, en telde één lieve dame die ons halfweg haar balpen leende. Bedankt, lieve dame!


Het moment

5. 'Prove It All Night': vanwege de opwinding die zich van je meester maakt als ze het podium innemen. De groet van de baas, de eerste saxsolo, en een dure belofte.

4. 'Badlands' / 'Dancing in the Dark' / 'No Surrender': want kiezen is verliezen

3. 'Bobby Jean': afscheid van een vriend, afdeling topsongs'

2. 'Waitin' on a Sunny day': wij gaan dat kind nooit meer vergeten

1. 'Thunder Road', omdat... Welja, omdat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234