null Beeld

Review buiten categorie: Babyshambles op Rock Werchter 2014

Pete Doherty op Werchter. Tsja. Euh. Speciaal, dan maar?

Groots moment in het leven van Pete Doherty gisteren, zaterdagavond: het grote reünieconcert van The Libertines (de groep waarmee hij is begonnen en bekend is geworden; de wieg van zijn carrière, de springplank van zijn verval) in het Londense Hyde Park. Er werd hier en daar dus gespeculeerd dat hij er vandaag mogelijk helemaal niet zou geraken, in Werchter-bad. Ook omdat dat het platgetreden cliché is dat op élk Babyshambles-concert uitgesproken dient te worden: ‘Pete komt nete’. Maar: nee hoor. Hij wás er. En hoe!

Gedaantes die Pete Doherty vandaag aannam op de Main Stage:

- Pete Het Verwende Prinsje. Als hij een gitaar niet meer hoeft, keilt hij ze gewoon over zijn schouder. Hij weet dat er een roadie klaarstaat om ze op te vangen. Pete heeft een keer te vaak gehoord hoe getalenteerd hij is, hoe ver hij het zal schoppen, hoe knap hij was. Het laat zijn sporen na, en hij heeft een ego dat te allen tijde onderstut moet worden.

- Pete De Held. Niet eens ironisch bedoeld. Je moet het maar doen: chronisch gevangen zitten tussen kater en nieuwe roes, en toch gitaar spelen zoals hij het doet. En ook: van alle groepen die hier dit weekend vóór zessen het podium betraden, is er niet één waar achteraf zo uitgebreid over gepraat zal worden als Babyshambles. PR! Om van de hoge entertainmentscore nog maar te zwijgen: Babyshambles balanceert voortdurend tussen totale afgang en flitsen van talent, maar geeft wel voortdurend de indruk dat er iets te gebeuren staat. Hey: liever dat dan de pregefabriceerde onzin die veel andere boysbands hier dit weekend zijn komen brengen. Bovendien: de eerste vier nummers van de set waren dan wel rommelig, doelloos en pijnlijk, daarna is er echt nog een behoorlijk strak concert van gekomen. ‘Fuck Forever’ was trouwens fantastisch.

- Pete De Trut. Ongeslapen en als een slappe lul het podium opgeschuifelen, en vervolgens het publiek uitkafferen omdat het wat mak reageert: ‘Belgium! You just woken up, or sumfin? You should’ve stayed in bed.’ De pancartes van het opgedaagde publiek foutief lezen, en er vervolgens mee lachen.

- Pete De Songschrijver. Qua songs passeerden vandaag onder meer de revue: ‘Beg, Steal and Borrow’, ‘Fall From Grace’, ‘Maybelline’, ‘Baddies Boogie’ en ‘Nothing Comes To Nothing’. Wie songs als deze geschreven heeft, en in bijna evenveel verschillende genres zijn streng weet te trekken, verdient het niet om weggezet te worden als het soort lul-de-behanger waarvan hij vandaag weliswaar een erg rake imitatie ten beste heeft gegeven.

-Pete De Onbegrepen Komiek. Een meezwaaimoment dirigeren met zinnetjes als: ‘And now... Just the people with brown and black finger nails!’ Vonden wij oprecht grappig.

- Pete De Lapzwans. De allereerste song in de set was een compleet van de aap zijn gat geblazen ‘Delivery’. Pete zong niet, hij reutelde. Zette in op het verkeerde moment. Hij was nergens. Het is altijd even schrikken om Doherty voor het eerst terug te zien, maar dat gold vandaag duidelijk niet alleen voor het publiek: je zag aan de manier waarop de andere Babyshambles naar elkaar keken en tijdens die eerste song met elkaar communiceerden, dat ze Pete vandaag zelf pas voor het eerst zagen toen ze al op het podium stonden. Tijdens datzelfde ‘Delivery’ zag je bassist Drew McConnell het hoofd uit frustratie heen en weer schudden. Je vermoedt dat ze het gewoon zijn, maar je kan een vaag soort medelijden met de bandleden van Pete niet vermijden. Tot je gitarist Mick Whitnall, ooit het lief van Amy Winehouse, iets ziet uitrochelen dat duidelijk al héél lang in zijn keel zat en er vervolgens nog een scheve glimlach achteraan duwt – en je begrijpt: ze hebben elkaar gevonden.

- Hij was ook Pete De Clown, helemaal op het einde. Na de laatste noten van een stomend ‘Fuck Forever’ stapte Pete niet van het podium. Hij nam een gitaar vast en bleef er mee staan prielen tot iemand van de Rock Werchter-organisatie hem aanmaande dat hij zijn biezen mocht pakken. Onder gejoel van het publiek, dat alles haarfijn kon volgen op de grote schermen. Pete lachte eens goed, en prielde verder. Hij zou er vervolgens nog zeker tien minuten blijven rondslenteren, terwijl roadies het podium al aan het afbreken waren. Nadat hij de gitaar weer had neergelegd, vond hij om de halve minuut een andere activiteit die ‘m een reden gaf om op het podium te blijven. Pete zwaait naar het publiek. Pete friemelt aan zijn vriendin. Pete skateboardt op een laadkarretje. Pete is een schim geworden van de golden boy die hij ooit was. Hij gaat publiekelijk tenonder en hij beseft het (overduidelijk) zelf niet. Of hij heeft er lak aan.

Pete zal de 50 niet halen, al hopen we vurig van wel. We zien het nu al voor ons: Pete die als vijftigjarige zijn stoma leegt boven de hoofden van de dienstdoende security. Het wordt geweldig.


Het moment:

Kies maar.


Het publiek:

Stond het met meermaals openvallende kinnebak aan te kijken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234