null Beeld

Review: Cat Power - You Are Free


Charlen-Marie 'Chan' Marshall heeft een ego als een zeepbel. Tijdens interviews wil ze wel eens minutenlang nukkig naar de punten van haar schoenen staren, en er wordt verteld dat Cat Power-concerten altijd erop of eronder zijn, en net iets te vaak...

Herbert Struyf


Charlen-Marie 'Chan' Marshall heeft een ego als een zeepbel. Tijdens interviews wil ze wel eens minutenlang nukkig naar de punten van haar schoenen staren, en er wordt verteld dat Cat Power-concerten altijd erop of eronder zijn, en net iets te vaak eronder: als ze 'het' niet voelt, werkt ze soms hele concerten af met haar lange haren voor haar gezicht, of gaat ze op haar buik op het podium liggen, of geeft ze er gewoon na twee nummers de brui aan. Maar eigenlijk kan ons dat even weinig schelen als dat ze 's ochtends graag Sugar Smacks eet. Chan heeft immers een geweldige stem die afwisselend - en soms tegelijk - rauw, intiem, verleidelijk, wanhopig, slaperig of fluweelzacht klinkt. En ze schrijft prachtige, geblutste liedjes die ergens in het niemandsland tussen folk, blues, country en singer-songwriter-pop rondzwerven; liedjes die je doen zwijmelen, die aan je ziel trekken en sleuren, en je bijna altijd heel erg triest maken.

Het heeft er even naar uitgezien dat er geen opvolger zou komen voor 'Moon Pix,' haar laatste plaat met eigen songs uit 1998. Na 'The Covers Record' (2000) toerde Marshall de wereld rond, las boeken van Carson McCullers en William Faulkner, ging zoveel mogelijk zwemmen met haar vriendje en begon opnieuw te roken: zolang ze maar niet aan een nieuwe plaat hoefde te beginnen. Ze had er gewoon geen zin in. Uiteindelijk is 'You Are Free' dus toch klaar geraakt, en het is haar beste en de meest gevarieerde plaat tot nu toe geworden. Marshalls nieuwe songs stralen zelfvertrouwen uit, en hier en daar zijn er zelfs wat lichtpuntjes te bespeuren. Zeker, haar liedjes zijn nog altijd doordrongen van tristesse, spijt en verlies, zoals het pakkende break-up-verhaal van 'Good Woman', dat door de viool van Warren Ellis (Dirty Three), een spooky koortje van 2 elfjarige meisjes en de zweverige backing-vocals van Eddie Vedder (Pearl Jam) tot schimmige country wordt omgetoverd. In opener 'I Don't Blame You' - misschien wel de beste song van de plaat - richt ze zich tot een rockster die verveeld en gefrustreerd op het podium staat. Chan weet duidelijk maar al te goed waar ze het over heeft.

Maar er staan - voor het eerst sinds haar debuut - ook up-tempo, bijna rockende nummers op 'You Are Free'. Het fantastische 'Free', bijvoorbeeld, is een zorgvuldig bij elkaar geplakte, buzzende, spartaanse popsong met een afgeknepen drumcomputerritme en sputterende gitaren: denk aan extreem gestroomlijnde Breeders, maar vooral aan de bijzonder geslaagde less-is-more-aanpak van Spoon op 'Kill The Moonlight'. 'He War' klinkt dan weer als vroege PJ Harvey met Viv Akauldren-eighties-gitaren, Luscious Jackson op achtergrondzang en galopperende drums van Dave Grohl (Foo Fighters).

Op de tweede helft van 'You Are Free' zijn alle lichtpuntjes echter alweer helemaal uitgedoofd: 'Black, black, black is all you see' zingt Cat Power in 'Babydoll', en de mood kleurt inktzwart, het tempo zakt, de arrangementen worden kaler, de lucht dikker, zwaarder, verstikkender. 'We can all be free', probeert Marshall nog in 'Maybe Not', maar eigenlijk gelooft ze zichzelf niet meer: meteen daarna dist ze in het verpletterende 'Names' met een vlakke, bijna emotieloze stem een litanie op van (imaginaire) vriendjes en vriendinnetjes uit haar jeugd, die ten onder gingen aan crack, mishandeling en incest: 'Her name was Cheryl / Black hair like electric space / She would pretty-paint my face / She was a very good friend / Her father would come to her in the night / She was 12 years old'. Het houdt niet meer op tot we met 'Keep on Runnin'' - Chans eigenzinnige interpretatie van John Lee Hookers 'Crawlin' Black Spider' - en 'Evolution' - een statig, berustend duet met Vedders ingehouden bariton - compleet K.O. gaan.

Zelf vindt Chan Marshall haar nieuwe plaat 'no big deal'. Liedjes zingen is iets dat ze gewoon doet, zoals eten, ademen en slapen. Maar al is 'You Are Free' niet perfect - het countryeske 'Half of You' had ze bijvoorbeeld beter aan Mazzy Star cadeau gedaan - het blijft een schitterende plaat, die bijna even diep snijdt als Devendra Banharts 'Oh Me Oh My…', maar zo toegankelijk is dat ze wellicht veel meer muziekliefhebbers zal bereiken.

Eigenlijk is het heel simpel: stap gewoon naar een platenzaak en luister één keer naar de eerste drie nummers. Als u daar niets bij voelt, dan hoeft u nooit meer naar een Cat Power-plaat te luisteren (beloofd!). Maar de kans is groot dat u na die tien minuten méér wil horen, en dan zit u voor u het weet tijdens vergaderingen en familiefeestjes de uren af te tellen tot u naar huis mag, en u zich weer onge

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234