Review: Cate Le Bon (AB)

Donderdagavond was de AB Club Pairi Daiza voor beroete zieltjes: Cate Le Bon deed dat bien.

Donderdagavond troonde Cate Le Bon haar gevolg mee naar het verrukkelijke Brusselse dranklokaal Le Coq, om daar gulzig haar lever te benadelen met Westmalle Tripel. Dat nam me nog meer voor haar in dan het mooie concert dat ze even tevoren in de AB Club had afgewerkt.

'De stem van Cate lijkt erg op die van - moge ze in den hoge opgeruimd macrameeën met God de Vader - Nico'

Een uit een pretty zeldzame kristalsoort opgetrokken stem en een band die weet dat er in de jaren zestig en zeventig muzikaal wel wat te stoeien viel: da's het gereedschapskistje dat Le Bon - komt uit Wales, woonde in Engeland, verhuisde naar de VS - meehad. En songs, natuurlijk, songs waar ze haar dot van een stem kunstig in mocht begraven.

Het probleem met singer-songwriters is natuurlijk dat ze zelden een olympisch minimum 'spanningsboog houden' lopen. Maar daar heeft Le Bon wat op gevonden: in 'Are You With Me Now' (ik durfde alleen 'ja' antwoorden) lonkte ze wat naar St. Vincent, 'I Can't Help You' bereed een The Strokes-riffje, en in 'Duke' gitaarde The Velvet Underground mee. Waardoor ik niet meer onder de altijd weer geciteerde vergelijking uit kan: ja, de stem van Cate lijkt erg op die van - moge ze in den hoge opgeruimd macrameeën met God de Vader - Nico. 'Sisters' galoppeerde patent, aangejaagd door een kek orgeltje. 'Cuckoo Through The Walls' mocht in prettig galmende psychedelica finishen. En de laatste keer dat er cordons kippenvel over m'n armen renden was na een practical joke van een poelier, maar 'Solitude' deed de trick.

Cate Le Bon maakt muziek voor twintigers met puberverdriet, dertigers met een quarter life - mijn soort mensen, quoi. Ze is de vrouw die je aan een uitheemse hotelbar wil ontmoeten. Je zal er niet mee slapen, maar de avond zal lang zijn, de fles single malt leeg, en de door haar uit het hoofd gereciteerde gedichten obscuur.

Ik geloof dat ik nog eens op reis moet.


Het moment

'Wild', perfect bruikbaar als gescandeerd dronkemanslied, ging met een The Doors-achtige finale over in 'Dogs in the Snow', waarin Le Bon plots Kim Gordon was.


Het publiek

Was met te weinig. Waar hingen jullie uit, luiwammesen?


Quote

Een allerschattigst 'Dankuwel!' na elke song.



Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234