Review: Charlotte OC op Pukkelpop 2016 (Lift)

Een vergissing. Op de Lift, het kleinste podium op Pukkelpop, stond Charlotte OC geprogrammeerd: een stem met een lijf eromheen gevlochten. En die stem, die stond nog afgesteld op 'Gothische kathedralen met kans op Koning Boudewijnstadions'.

Charlotte O'Connor kent het klappen van de zweep, en dan voornamelijk de striemen die daarbij achterblijven op de huid. Als tiener werd ze opgepikt door een platenmaatschappij die het goed met haar meende, maar die toch vooral inzat met de poen. Toen ze die niet meteen met bakken begon binnen te slepen, werd ze door de snoodaards koudweg aan de deur gezet. Ze ging in de kapperszaak van 'r moeder werken en probeerde het een paar jaar later opnieuw - deze keer met initialen als achternaam. De BBC tipte haar enkele jaren geleden als waarschijnlijke doorbraak voor 2014, zo toont een simpele zoekopdracht. Wat er die keer misgelopen is, is niet meteen duidelijk. Maar vrijdag was het 2016, en stond Charlotte op het podium van de Lift: het kleinste van Pukkelpop. Maar we vallen in herhaling.

Misschien was het wel net door dat kleine podium dat de stem van O'Connor zich zo kolosaal aftekende: een geloei dat het midden hield tussen het magistraalste van Florence Welch en het theatraalste van Richard Wagner. Een wapen dat qua slachtoffers alleen per dozijn telt, en dat in de Lift werd ingezet voor songs die samengesteld waren met blauwdrukken die per valse bodem buitengesmokkeld waren uit het repetitiehok van Bat For Lashes. De optelsom die zo ontstaat, kan alleen maar leiden tot een resultaat dat een indruk nalaat op nietsvermoedende zintuigen - en dan laten we nog achterwege dat Charlotte stomweg d'r broek vergeten was voor ze het podium opstapte.

We kregen véél van Charlotte: elk nummer was een open doek voor een stem die al jaren luwte moest verdragen en misschien nu dan, eindelijk, een weg naar buiten kon vinden. Wat op den duur echter ook ging betekenen dat ze dreigde eigenhandig de wisselkoers van haar eigen uithalen te zullen kelderen. Genieten doe je namelijk met mate, wat ook geldt voor pogingen om de brillenglazen van de recensent te doen barsten met je stemgeluid. Maar als de Lift bedoeld is om nieuw talent een zetje te geven, konden we niet ontkennen dat we talent gezien hadden. Minpuntje: voorlopig wel nog geen songs kunnen turven die het bijhorende keelgat ook helemaal eer aandoen. Al mag die eenzame cover van 'Touch Me' van Rui da Silva na dit weekend wél mee met ons naar huis.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234