null Beeld

Review: Cinderella Man

Terwijl Europese cineasten hun camera doorgaans richten op arme donders die in het leven nooit verder zullen raken dan het plaatselijke stempellokaal - denk aan Ken Loach, Mike Leigh, de gebroeders Dardenne - brengen hun Amerikaanse collega's liever ...

Erik Stockman

Terwijl Europese cineasten hun camera doorgaans richten op arme donders die in het leven nooit verder zullen raken dan het plaatselijke stempellokaal - denk aan Ken Loach, Mike Leigh, de gebroeders Dardenne - brengen hun Amerikaanse collega's liever Glorierijke Helden in beeld: vastberaden mannen die, niet gehinderd door tegenslagen en mislukkingen, toch de Amerikaanse Droom waarmaken en aldus uitgroeien tot Voorbeeld voor de Natie. James J. Braddock was zo'n Glorierijke Held: een door een verschrikkelijke blessure uitgerangeerde bokser die zijn volledige fortuin kwijtspeelde maar zich helemaal terug naar de top mepte. Na de beurskrach van 1929 ging Braddock - die in het begin van de jaren twintig een niet onaardige palmares in de categorie van de zwaargewichten bijeen had gebokst - noodgedwongen aan de slag als dokwerker, terwijl zijn vrouwtje Mae in de rij ging staan voor een korst brood en de kindjes in hun bedjes lagen te rillen van de kou. Dat er nu een film over zijn leven bestaat, heeft Braddock uiteraard te danken aan zijn onwaarschijnlijke comeback: vijf jaar later was hij alweer wereldkampioen. Alsof we door een gps-systeem worden geleid, loodst Ron Howard ons door het leven van Braddock: de blessures, de nederlagen, de we-kunnen-zelfs-geen-melk-meer-kopen-momenten, de dokwerkersdagen, de peptalk, de uppercuts, de overwinningen, de juichkreten. Hoewel de rauwe boksscènes de slagkracht benaderen van 'Raging Bull', heeft 'Cinderella Man' eigenlijk meer gemeen met het stijgbeugeldrama 'Seabiscuit', de film die Gary Ross twee jaar geleden maakte over het gelijknamige afgeschreven racepaard dat tijdens de depressiejaren zowat alle belangrijke koersen won en het verpauperde Amerika aldus een hart onder de riem stak. Ja, 'Cinderella Man' is voorspelbaar, en ja, de regie van Howard blinkt zoals gewoonlijk meer uit door efficiëntie dan door klasse - je vergeet nooit dat je naar een reconstructie zit te kijken - maar wanneer Braddock voor de zoveelste keer de juiste uppercut uitdeelt hoor je jezelf toch weer meejuichen. En dat is vooral de verdienste van Russell Crowe, die weer maar eens een sterk nummertje opvoert. Wanneer de tot de bedelstaf veroordeelde Braddock in Madison Square Garden met de pet rondgaat komt het monster van de meligheid akelig dichtbij, maar het aangrijpende acteerspel van Crowe maakt van de scène, en bij uitbreiding van de hele film, een gedegen spektakel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234