null Beeld

Review: Clean

Nadat haar liefje Lee - een getalenteerde maar door twijfels verscheurde Nick Cave-achtige rocker - zichzelf een dodelijke dosis heroïne door de aderen heeft gejaagd, besluit Emily (Maggie Cheung) met een propere lei te beginnen: ze neemt zich v...

Erik Stockman

Nadat haar liefje Lee - een getalenteerde maar door twijfels verscheurde Nick Cave-achtige rocker - zichzelf een dodelijke dosis heroïne door de aderen heeft gejaagd, besluit Emily (Maggie Cheung) met een propere lei te beginnen: ze neemt zich voor af te kicken van de drugs en van haar illusies, een reguliere job te zoeken, en vooral: zelf voor haar zoontje te zorgen. Maar terwijl ze wordt verscheurd door schuldgevoelens (ze kocht zelf de smack die Lee het leven kostte), krijgt ze een fysieke en psychologische cold turkey: haar naar een glossy levensstijl hongerende geest stoot een nine to five-leventje af, haar droom om het zelf als zangeres te maken blijft haar opjagen, en met haar zoontje wil het ook niet lukken: de vader van Lee (Nick Nolte), een wijze, lucide man die zich om de muzikale nalatenschap van zijn zoon bekommert, blijft liever zelf voor het kind zorgen. Wat regisseur Olivier Assayas hier ambieert is niet minnetjes: een waarachtig en onsentimenteel portret van een vrouw - Emily is het archetype van de beenharde rockchick, genre Courtney Love - die vecht voor haar kind en de dood van een geliefde tracht te verwerken. Minder begaafde cineasten zouden wellicht wegglijden in een 'Kramer vs. Kramer'-achtige meligheid of een 'Almost Famous'-achtige zoetsappigheid (de wereld van de rock leent zich makkelijk tot romantische overdrijving), maar Assayas houdt zich ver van de al zo vaak verfilmde rock- en drugsrituelen (hier géén freaky 'Spun'-scènes, géén 'Requiem of a Dream'-tripping) en houdt vooral zijn protagoniste in het oog. Assayas is duidelijk afgekickt van zijn onzalige vérité-periode (ten tijde van 'Fin Août, Début Septembre' liet hij zijn camera zo tomeloos zwalpen dat je er zeeziek van werd) en bereikt met 'Clean' een gaaf meesterschap: hij maakt prachtig gebruik van het scoopformaat, pakt uit met een serie zeer elegante, perfect gekadreerde shots waarin de diverse grootstadsferen (de film speelt zich af in London, Parijs, Vancouver) heel natuurlijk openbloeien, en werkt het geheel af met een reeks kleine penseelstreekjes die het rockuniversum een zeer authentiek cachet geven (Don McKellar speelt een geloofwaardige manager, Tricky en David Roback zijn rustig zichzelf). De cineast wordt voorts uitstekend gediend door componist Brian Eno, die een bezwerende ambient-sluier over de beelden drapeert, en door zijn acteurs: Nick Nolte - waardig, sterk, ontroerend - was nooit beter, en Maggie Cheung (ooit nog Assayas' echtgenote, nu zijn muze), de opgedirkte mistress uit 'In the Mood for Love', maakt indruk. 'Ik geloof in vergiffenis, ik geloof dat mensen kunnen veranderen,' hoorden we Nick Nolte ergens zeggen. Assayas ís veranderd: hij heeft zich ontpopt tot een begenadigd cineast.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234