null Beeld

Review: Coldplay - A Rush of Blood to the Head


Fact: amper twee jaar geleden maakte Coldplay 'Parachutes' en sindsdien is het bandje van Engelse ex-studenten uitgegroeid tot een juggernaut van redelijk mondiale afmetingen. 5 miljoen plaatjes verkocht en zoveel geld verdiend dat ze vorig jaar zo...


Fact: amper twee jaar geleden maakte Coldplay 'Parachutes' en sindsdien is het bandje van Engelse ex-studenten uitgegroeid tot een juggernaut van redelijk mondiale afmetingen. 5 miljoen plaatjes verkocht en zoveel geld verdiend dat ze vorig jaar zonder problemen nee konden zeggen tegen 10 miljoen dollar aan reclamegeld, want de mannen hebben Principes en willen flarden van hun anthems niet in spotjes voor Gap en Nike. Respect!

Chris Martin (25, multimilionair én hevig kalend: er moét een god zijn) heeft naast én op Nathalie Imbruglia en Nelly Furtado gezeten (bij de laatste is hij er zelfs even afgekomen om te zien hoe mooi hij er wel op zat), maar hij blijft de licht gestoorde auteur van de meest miserabilistische teksten this side of Nick Cave.

Zelden een cd gehoord waarop zoveel over verlies wordt gezongen: in driekwart van de songs is hij niet alleen de weg maar ook zichzelf én zijn lief kwijt, maar hij zingt zo mooi dat de plaat een soort troost uitstraalt waaraan je je straalkachelgewijs kan opwarmen.

Zij die denken dat Martins zangstijl iets heeft van het mekkeren ener geit dwalen: hij klinkt als een jonge Colin Blunstone, met zoveel natuurlijke blues dat hij zelfs van het 'Ploplied' een monument van tristesse zou kunnen maken (gesteld dat dat een liedje was, natuurlijk).

'Give me real, don't give me fake': dat is de boodschap van opener 'Politik', waarin de groep laat horen dat er ook gerockt kan worden op een politiek geëngageerde tekst.

Maar dan, track twee: 'In My Place'. Eerst voorzichtige drums, dan een gitaarlijn die door je ziel snijdt als was het een lillend plakje ganzenlever en daarbovenop Martin en wat cello's die, na 'Yellow' en 'Trouble' op 'Parachutes', moeiteloos een klassieker neerzet die naast het beste van U2 of Radiohead kan staan. Terwijl het kippenvel nog in rotten van twee op mijn bovenarmen staat, zet 'God Put a Smile upon Your Face' in: een ritmesectie die klinkt als op een ouwe soulplaat en alweer een refrein dat openklapt als een airbag bij een frontale botsing met een spookrijder, 's nachts op de E313 nabij Geel-West.

Ik denk: door zich aan te stellen als arty farty kakkers hebben die van Radiohead zich bij deze finaal buitenspel gezet, en in dat gat is - net zoals Live deed toen REM aan het kwakkelen was - Coldhead onvervaard gesprongen.

'The Scientist' begint als een eighties-versie van 'Imagine' met een tekst boordevol spijt en verdriet die erin hakt als Harald de hakker op die boomstam tijdens de finale van het wereldkampioenschap Hakken, vorige week op Discovery Channel.

'Clocks' is dan weer zo U2 (circa 'Boy' en 'October') dat je denkt: zo kan-ie wel weer, en 'Daylight' schreeuwt om een cover door Echo and the Bunnymen, maar 'Green Eyes' is weer helemaal raak: men beelde zich een kampvuur in dat blijft branden.

Ook 'Warning Sign' is een kathedraal van een song: ambiënte gitaren, zoemende strijkers, een eenzame trekzak en een simpele tekst ('the truth is, I miss you... so': vooral het pauzetje tussen 'you' en 'so' is magistraal) en een outro die ik meteen ingelijst en boven mijn bed gehangen heb. Geen gezicht, maar het is het gebaar dat telt.

Niets bereidt ons echter voor op 'A Whisper': een oude Pink Floyd-riff ('One day I'm gonna cut you into pieces'), vermengd met een flard 'Waterfront' van de Simple Minds en dat is dan nog alleen maar de intro!

'You said I'm gonna buy this place and burn it down', zo begint, enigszins psychotisch, de titelsong, waarna de groep zich als een school piranha's vastbijt in een song die zich na één beluistering in je muzikale geheugen vasthecht middels weerhaakjes die je d'r nooit meer uitkrijgt.

Track 11 ('Amsterdam') is de laatste: als u vindt dat ik overdrijf moet u het zeggen, maar dit is alweer weergaloos mooi.

Dat ik dit nog mag meemaken op mijn oude dag.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234