Review: Conor Oberst in de AB (30/01/2013)

‘The sun came up with no conclusion / Flowers sleeping in their beds / The city’s cemetary’s humming / I'm wide-awake, it’s morning.’ Alzo eindigde Bright Eyes’ herfstplaat ‘I’m Wide Awake, It’s Morning’, het muzikale dekentje dat ons in 2005 warmpjes richting dromenland begeleidde. Vandaag staat frontman Conor Oberst solo in de AB: benieuwd of hij anno 2013 nog steeds met toverzand strooit.

Het eerste dat wij – of toch de bejaarde ziel in ons – dachten toen Conor Oberst vanavond het podium van de AB betrad was: ga eens naar de kapper, man. Net Jay Reatard zaliger! Het tweede, wanneer hij de eerste akkoorden van het prachtige ‘The Big Picture’ inzette: hij hééft het nog. Oef! Meer dan een gitaar, een achtergrondzangeres/violiste en een multi-instrumentalist had het meest folky lid van de Monsters of Folk niet nodig om een relaxte, stilletjes aangrijpende set te brengen.

Een groot zanger is Oberst nooit geweest en zal hij ook nooit worden; wanneer hij op het einde van ‘The Big Picture’ vocaal uithaalt met ‘Sky-y-y-y-y’ klinkt zelfs Bob Dylan in vergelijking als een souldiva die rijkelijk haar tremolo etaleert. Maar dat heeft ons nooit gedeerd, en zal het hopelijk ook nooit doen: er zit Passie in Obersts stem. En Poëzie. En Wijsheid. En meer dan één vleugje Waanzin. Hij kan er alleszins onze emotionele knopjes mee bespelen – ook live – en dat is wat telt. Wij weten vaak niet wat hij exact bedoelt met zijn abstracte teksten, maar we vóélen het wel.

De gloednieuwe nummers, waaronder eentje over slapeloosheid (‘Ik draag ‘m op aan onze tourbus’) kregen ons (nog) niet volledig mee, maar uit zijn recentere oeuvre pikte hij wel de juiste, minstens onderhoudende nummers, zoals ‘Cape Canaveral’ – gelukkig, want in de output van 2008-2013 zit ook véél vulsel. Dubbel gelukkig: het grootste deel van de set bestond uit ouder materiaal. Vooral de combo met zangeres Samantha Stone – de First Aid Kit-zusjes reisden blijkbaar niet mee af naar Brussel – in nummers als ‘Classic Cars’ en ‘Make a Plan to Love Me’ (beiden uit ‘Cassadega’) deed het publiek in één ritselende beweging de oren spitsen: dan was het niet gewoon goed, maar écht mooi.

Op die (beste) momenten van het optreden leek Oberst wel als een volleerde Harry Potter aan onze schedelpan te zitten: met zijn toverstok haalde hij zilveren slierten herinnering boven die hij in Dumbledores Pensieve voor ons liet afspelen. Een herfstige middelbareschooldag, een snel uitdovende gidsenfuif, een fles sterkedrank in een zomerse wei, een stapel muffe studieboeken, onze walkman die wij voelen sputteren onder ons hoofdkussen: wij werden, zonder het goed en wel te beseffen, getrakteerd op – permitteer ons even de alliteratie – een masterclass melancholie van een meestertroubadour, en eventjes voelden wij ons heel oud.

In tijden van postdubstep, cloud rap en indie-R&B voelt Conor Oberst – die eenzame folkie met zijn lange haren en zijn akoestische gitaar – haast aan als een anachronisme. Hij speelt niet meer mee met de coolste nieuwe groepjes, hij zoekt geen revolutie teweeg te brengen en de hip kids die heden ten dage uit de grond rijzen zullen voor hem allicht de neus ophalen, maar wat geeft het? Hij bewijst dat je ook in 2013 niet meer dan een goeie artiest en een eenzaam instrument nodig hebt om voor Mooie Momenten te zorgen.


Hoogtepunt

De versie die Oberst bracht van ‘At the Bottom of Everything’ rockte een eind weg én katapulteerde ons terug naar onze tienerjaren. Klankloos meelippen bleek de boodschap: ‘In the caverns of tomorrow / With just our flashlights and our love / We must plunge, we must plunge, we must plunge.’


Dieptepunt

Geen zware dippen te bespeuren, maar het viel wel op dat het materiaal van ná 2007 bleekjes uitviel wanneer het gespeeld werd naast nummers van daarvóór. Als songschrijver lijkt Oberst helaas zijn piek gepasseerd.


Quote

Fijne bindteksten, die van Conor Oberst. Eén voorbeeldje: ‘We staan hier nu maar met een man of drie, maar normaal gezien touren we met een gigantische band. En achtergronddanseressen. En dan stellen we zo’n fucking kabel op waarmee ik over het publiek kan vliegen. En Chris Martin en Kanye komen dan al eens dag zeggen; echt een waanzinnige show, eigenlijk. Maar ja: budget…’ Zonder was het ook goed, Conor, zonder was het ook goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234