null Beeld

Review: Cornelius - Point

De nieuwe Cornelius, kortweg 'Point' geheten, komt precies op tijd om de ranzige retro-nasmaak van het voorbije jaar weg te spoelen ('I Love 1999' in 2001? Ga weg!). 's Mans vorige, 'Fantasma', was een popplaat, maar wel één die klonk alsof...

Herbert Struyf

De nieuwe Cornelius, kortweg 'Point' geheten, komt precies op tijd om de ranzige retro-nasmaak van het voorbije jaar weg te spoelen ('I Love 1999' in 2001? Ga weg!). 's Mans vorige, 'Fantasma', was een popplaat, maar wel één die klonk alsof een hyperkinetische huisgenoot voortdurend heen en weer zapte tussen de stereo-hi-fi lounge van Esquivel, een Japanse garageband, een blaaskapel met een portie PCB-kip achter de kiezen, de klankband van de originele 'Planet of the Apes' en een dozijn piratenstations die non-stop uitzinnige Beach Boys-covers uitzenden. In Japan maakte 'Fantasma' van Keigo Oyamada een heuse popster, en ook in hippe kringen bij ons werd hij een cultheld.

Dat is lang niet onterecht, al was het alleen maar omdat Cornelius een geweldig oor voor klanken en geluiden heeft. Als een nieuwe Phil Spector verricht hij op 'Point' wonderen met natuurgeluiden - waterdruppels en vogelgezang - die hij naadloos inlast tussen hemelse oohs en aahs, strakke, door een computer afgemeten streepjes akoestische gitaar en minimale zanglijnen (de single 'Drop'). Insectengezang versmelt in 'Tone Twilight Zone' met artificiële oerwoudgeluiden en vloeibare ambientgitaren. Overal zitten briljante bruggetjes, intro's en outro's verborgen. En toch is 'Point' veel minder extravagant dan zijn voorganger. Zeker, er wordt nog altijd met stereo-effecten gemorst en Cornelius plakt nog altijd zonder complexen een mooie, maar o zo zoete cover van 'Brazil' achter de spijkerharde metal/hardcore-collage 'I Hate Hate', maar de nieuwe songs geven nooit de indruk dat ze op elk moment onder hun eigen gewicht in elkaar kunnen storten. Tracks als 'Point of View Point' en 'Another View Point' klinken net zo strak, repetitief en stripped-down als hun titels doen vermoeden.

Ons enige puntje van kritiek is dat de Virtuoze Wonderproducer in Cornelius af en toe wat in de weg loopt van de songs. Nogal wat Japanse bands zijn uiterst bedreven in het feilloos recreëren van een sfeer of sound: geef een groep als Pizzicato Five twee namen mee als huiswerk - zeg Gainsbourg en The Ronettes - en je kan er donder op zeggen dat ze de volgende morgen aan je deur staan met een perfecte hybride van 'Ballade de Melody Nelson' en 'Be My Baby', maar dan wel gespeend van elk greintje eigen identiteit. 'Point' scoort wat dat betreft veel beter, maar een béétje extra soul had geen kwaad gekund.

Precies daarom treft 'Point' ons niet zo midscheeps als het nieuwste werk van pakweg Fennesz of Low. Onlangs lazen we in een Engelse krant dat heel wat inwoners van Tokio nog altijd sprinkhanen in kleine kooitjes houden om op hete zomermiddagen van hun getsjirp te kunnen genieten. Wij vonden dat een fantastisch, maar ietwat pointless idee. Een beetje zoals deze plaat.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234