null Beeld

Review: Courtney Barnett op Rock Werchter 2016

Eergisteren stond Barns Courtney hier, vandaag was het de beurt aan Courtney Barnett, en de plaats van afspraak was nog wel The Barn ook: tijdens het programmeren van de Rock Werchter-affiche had iemand zijn pastis weer eens aangelengd met vodka in plaats van met kraantjeswater.

De Australische Courtney Barnett (28) opende vandaag met 'Dead Fox', een mooi, klein verhaaltje over organische groenten, over de benzineprijzen en over platgereden roadkill dat Jackson Pollock-gewijs het asfalt versiert. Het nummer werd passend achteloos gebracht, alsof optreden om 14 u. voor Barnett iets is wat ze snel-snel tussen het tanden poetsen en het eerste ochtendkakje door doet - maar het is een achteloosheid die oprecht voelde. Zéker na al die groepen die ons, het publiek, het gevoel hebben willen aansolferen dat wij - door modder en stoofvlees aan elkaar gekoekte stinkbavianen - voor hen de allermooiste mensen ooit zijn.

De nonchalance van Barnett was overigens nooit nefast voor de muziek: 'An Illustration of Loneliness' (hoewel sowieso een luie doos van een song) klonk aanstekelijk en fris. 'Elevator Operator' bleek net zo'n goede stomper als op plaat. En 'Nobody Really Cares If You Don't Go to the Party' deed je helemaal op het einde verlangen naar meer, dus dat moet wel een goede slotsong zijn geweest.

'I think you're a joke but I don't find you very funny.' Ter hoogte van de machtige tweespan 'Depreston' en 'Pedestrian at Best' - twee hoogtepunten na elkaar - trok Barnett ons gemoed bovendien met de kracht van een stel ossen uit de modder waar het sinds Wilmotsgate in was blijven steken. 'Pedestrian at Best' is een tegendraads anthem voor al wie zich af en toe awkward voelt maar ondertussen wel heeft beslist dat dat vooral het probleem van de Anderen is. En 'Depreston' toonde dat Barnett niet alléén de ademende en éénentwintigste-eeuwse update van MTV's wisecrackende nineties-cartoonfiguur Daria is - nee, ze kan ook ontroeren, al zoekt ze haar melancholie liever in kleine wist-je-datjes dan in grote statements. Verder wisten we ter hoogte van 'Small Poppies' zeker: het moet goed overnachten zijn in Barnetts oogzakken, en om er 's morgens in wakker te worden terwijl haar hese rokersstem schunnige verhaaltjes in je bloemkooloren fluistert.

Met 'Scotty Says' werd het beste uit 'A Sea of Split Peas' gevist, maar het gros van de setlist had zijn vaste vorm gekregen op Barnetts doorbraakplaat 'Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit', een plaat die u thuis eens zou moeten opzetten, op zo'n dag waarop niets al te ernstig genomen hoeft te worden maar de muziek wel à point mag blijven.

Tijdens 'Debbie Downer' stond er naast ons een Kees ritmisch zijn onvrede over het concert te boeren, en natuurlijk had hij gelijk toen hij daarbij ook 'been there, done that' pufte. Een Courtney Barnett-concert zorgt niet voor vernieuwing of een blik in de toekomst, het is een gezellige teletijdsmachine naar het verleden, toen flanellen hemden nog hip waren, toen handen in de zakken hoorden in plaats van vrolijk wuivend in the air, en toen het hoofd van Kurt Cobain nog geen gat had waar een albatros door kon vliegen. Tijden!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234