Review: Cristian Vogel - Station 55


Cristian Vogel had er al een gevulde carrière als dj en beatmaster opzitten toen wij 'm leerden kennen als de helft van Super_Collider: op 'Raw Digits' had hij samen met Jamie Lidell het donkerste van Warp aan het warmste van Motown geregen. 't Re...


Cristian Vogel had er al een gevulde carrière als dj en beatmaster opzitten toen wij 'm leerden kennen als de helft van Super_Collider: op 'Raw Digits' had hij samen met Jamie Lidell het donkerste van Warp aan het warmste van Motown geregen. 't Resultaat was een heerlijk weerbarstige mix van tegendraadse grooves en funky blieps - gevriesdroogde techneutensoul voor de eenentwintigste eeuw, zo u wil.

Anders dan Lidell, die nadien resoluut koos voor old school soul à la Otis Redding en Stevie Wonder (met verve: 'Multiply' zal zich op ons eindejaarslijstje moeiteloos een podiumplaats veroveren tussen LCD Soundsystem en M.I.A.), zet zijn Chileense bloedbroeder de lijn van 'Raw Digits' genadeloos verder: op 'Station 55' switcht Vogel zonder verpinken tussen nijdige future funk, angstaanjagende minimal techno en borrelende soundscapes, niet zelden in één en hetzelfde nummer. En hoewel de meeste dance-cd's alleen te genieten zijn als ze uit een volwassen soundsystem loeien - liefst op een volume dat iedereen in een straal van driehonderd meter een migraineaanval bezorgt - laat 'Station 55' zich nog het best onder de koptelefoon beluisteren: zo valt het nog beter op dat Vogel geen losse verzameling dansvloervullende tracks heeft gefabriekt, maar een technoplaat met - jawel - een verhaal.

De opener deed ons meteen denken aan de sciencefictionseries waar we als kind zot van waren: als Buck Rogers of Starbuck gefolterd werden door intergalactische booswichten spuide de soundtrack steevast iets dat op 'Typewriter of the Dead' leek. En wie ooit ladderzat in een goor lunapark heeft staan flippen onder een ijskoude tl-buis zal zich in zijn sas voelen bij 'The Time Lock', een track waarin de - excuus, we vinden nu eenmaal geen betere omschrijving - scheefgewarpte klanken over elkaar buitelen.

Vogel schakelt vervolgens drie versnellingen hoger met het spinnijdige maar gruwelijk dansbare '1968, Holes', een krautrockstamper met jennerige vocalen van electronicadiva Kevin Blechdom - 'Step back / protect the time bomb': ze zullen er in Londen ongetwijfeld hard mee kunnen lachen. Ook 'On the Line' is een technosymfonie van de bovenste plank, één waarop het tevens vrolijk headbangen is - tracks met een inleiding, een midden en een slot, 't is weer eens wat anders dan het zielloze boenke-boenke of het schaamteloos arty farty laptopgeklooi waarmee ze ons tegenwoordig om de oren slaan.

Passen eveneens perfect in de flow van de cd: 'Somewhere In The Waves, We Will Find You', 'Monkey Inc.' en de gemuteerde soulgroove 'Arctic Wolfman'. Maar ook al klinken ze als de ghost tracks die 'Raw Digits' nét niet haalden, toch moeten ze het wat ons betreft afleggen tegen het heerlijke 'Neon Underground' (zuiders aandoende beats en een dwingende triangel, afgezoomd met synth-opstoten à la Kraftwerk) en het broeierige 'Turn On, Tune In, Drown Out', een intergalactische versie van 'Somewhere Down The Crazy River' met Young Gods-zanger Franz Treichler in de rol van Robbie Robertson.

'Station 55' van Cristian Vogel is rauw, roekeloos en ongemeen groovy - kortom: een prima overdosis elektronisch tegengif voor de warmbloedige soul van Jamie Lidell. Net wat wij nodig hadden. En u?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234