null Beeld

Review: Crowded House - Woodface

Crowded House zijn the next best thing na The Beatles. Nu kent u misschien wel iemand die hetzelfde over Roxette durft te beweren, rnaar wij hebben altijd gelijk (TTT-reglement, art. 1), dus hierover zal verder geen dis­cussie meer worden gevoerd...

Crowded House zijn the next best thing na The Beatles. Nu kent u misschien wel iemand die hetzelfde over Roxette durft te beweren, rnaar wij hebben altijd gelijk (TTT-reglement, art. 1), dus hierover zal verder geen dis­cussie meer worden gevoerd. Hun indrukwekkend debuut 'Crowded House' en de al even overweldigende 'Temple of Low Men' mogen wat mij betreft zonder blozen naast 'Rubber soul', 'Revolver' of 'The White Album' staan ('Sgt Pep­pers' blijft onklopbaar). Het zijn geen platen die een hele gene­ratie tot beeldenstormen hebben aangezet, niemand die ernaar heeft geluisterd bezweek aan de verleiding orn het okselhaar paars te verven, en er zit abso­luut geen boodschap in verpakt of het zou 'luister hier eens naar!' moeten zijn. Ze bevatten slechts popmuziek. Maar wel van het soort dat in het hoofd blijft spoken, hier en daar een hersencel minzaam over de bol aaiend; in beproefde tradities geworteld maar tegelijk fris en persoonlijk; meeslepend en me­lancholiek, maar evengoed op­windend en spits; sober maar verdomd handig in mekaar ge­zet. Kortom: pure, perfecte pop.

Drie jaar hebben we op de opvolger voor 'Temple of Low Men' moeten wachten, en 'Woodface' is zoals verwacht een onbetwistbare Grand Cru geworden. In drie jaar tijd is er wel een en ander veranderd: Neil Finn heeft zich opnieuw met zijn broer Tim verzoend, zodat het House nu vier bewoners telt (Split Enz is een klein beetje heropgestaan). En om dat te vieren krijgen we bij het binnenkomen al meteen 'Chocolate Cake' aangeboden, luchtig gebak rnet een aparte, vlot verteerbare vul­ling. Onder het verorberen van een punt wordt er smakelijk om de Amerikaanse medemens ge­lachen, ondertussen worden Tammy Baker, Picasso, Elvis, Andy Warhol en Liberace aan el­kaar voorgesteld. 'Ice will melt, water will boil', met deze na­tuurwetten wordt 'It's only na­tural' ingezet, en voor we het beseffen staan we, vingerknippend en de tenen ritmisch op en neer bewegend, als idioten mee te zingen. 'As sure as l am', 'Tall at your feet', 'How will you go' en 'Four seasons in one day' spelen xylofoongewijs een solo op de ruggegraat: wol­ken van melodieën, op handen gedragen door backingstemmen die uit de hemelen komen geval­len. Er zit een zelfde soort van­zelfsprekendheid in als in 'Michelle', 'Eleanor Rigby', 'Yesterday' of 'Let it be'. Men voelt het vanbinnen al snel een beetje gloeien. Alsof ze een toonladder tegen onze ziel zet­ten en er als volleerde gevelschil­ders op en af gaan zonder een plekje onberoerd te laten.

Zelfs een kalf kan na één keer luisteren 'Weather with you' nazingen (Nee, Jo Vally, zet het maar uit uw hoofd), het is het soort song waarbij men denkt 'dit heb ik al eerder gehoord, maar wààr?'. Ik heb me bewus­teloos gezocht, en ben tot de conclusie gekomen dat de vraag anders moet worden gesteld: 'waarom is niemand hier eerder opgekomen?'. Dat geldt ook voor 'Italian Plastic', door drummer Paul Hester gezongen en voorzien van de ietwat onge­bruikelijke liefdesverklaring: 'I'll be your little boy, running with an egg on his spoon'.

'Whispers and moans', 'She goes on' en 'There goes God' bevatten een weinig psychede­lica, veel klasse en refreinen die zich in de schelp vasthaken op de wijze der zeeschuimers.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234