Review: Crystal Castles op Pukkelpop 2016 (Marquee)

We zouden ons er gemakkelijk vanaf kunnen maken en (tr)'s review van yesterday's Rihanna copy-pasten, maar de baas - dag baas! - leest misschien mee, dus nee.

Niet dat Crystal Castels ons de volle 50 minuten deed wachten, maar na een uitgesponnen intro van tien minuten en een stilte van een lijvige minuut, konden we een binnensmondse 'spelen, godverdomme!' toch niet onderdrukken. Er mocht ook geen beeldmateriaal gekiekt worden tijdens de set, en waarom is ons een raadsel. De roze coupe van nieuwbakken zangerse Edith Frances plakte nu toch niet zó levenloos tegen haar kanis? Of was het om laster en eerroof over eventuele playback in de kiem te smoren? Nee, we geloven best dat ze echt zong, het was alleen zo jammer dat de reverb bijwijlen zo sterk was dat we puur op gehoor Siri hoger op de schaal der menselijkheid zouden plaatsen dan de dartele schone.

Uiteindelijk gooiden ze de halfvolle Marquee 'Concrete' toe, een lentefris nummer voorzien van een stevige 90's dance vibe van hun nieuwe 'Amnesty', een plaat die net vandaag het levenslicht zag. De eerste met Edith dus, maar vooral de eerste zonder Alice Glass. U hoort ons niet beweren dat Edith de présence van een plastic palmboom had. Verre van, ze kronkelde bij momenten erg mooi om haar statief heen. Het is dat we Alice kennen. En missen. Mevrouw Glass beet, schuurde, gaf hun liveshows net niet het Rated R-label, spuugde de lyrics in je gezicht terwijl ze je met een smerige grijns stond te nipletwisten.

Met het verdwijnen van Alice lijkt de band - live én op plaat - stevig aan de antidepressiva te zitten: elke emotie, elke uithaal, elk giftig randje wordt afgevlakt. De harde electrogothpunk is verworden tot gemakkelijkere synthpop met een laag glijmiddel. Het was pas halverwege de set - nota bene tijdens de vijf minuten waarop Edith en de drummer het podium hadden verlaten om Ethan Kath op zijn uppie zijn lusten te laten botvieren op de draaitafel - dat we een bastoon onze borstkas voelden beroeren. Met de T van 'Te laat', zeggen we dan. Zelfs 'Crimewave' leek te worden bedolven onder hartjesconfetti. Kijk, als we 'sferig' willen, gaan we wel naar de kerstmarkt van Wechelderzande.

Afsluiten deden ze naar goede gewoonte met de hit 'Not In Love'. Op goede radiodagen wordt die single vergezeld van Robert Smiths onderscheidende stemgeluid, op mindere festivaldagen eerder met een 'en dat gevoel is volledig wederzijds'-knikje. Zelfs niet op vrijdag.


Het publiek

Zat op een betere wei. Jaloers? Hierzo!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234