null Beeld

Review: Cypress Hill - Till Death Do Us Part

De zevende cd van Cypress Hill opent met het geluid van een aansteker die de vlam in een sigaret jaagt. Uit het zoele geknetter valt af te leiden dat het geen zuivere tabak betreft. Dat hoeft niet te verbazen, Cypress Hill zingt, rapt en joelt al ger...

Bart Vanegeren

De zevende cd van Cypress Hill opent met het geluid van een aansteker die de vlam in een sigaret jaagt. Uit het zoele geknetter valt af te leiden dat het geen zuivere tabak betreft. Dat hoeft niet te verbazen, Cypress Hill zingt, rapt en joelt al geruime tijd de lof van soft drugs, wat hen ooit op furieuze aanvallen is komen te staan van de Freedom Alliance van Oliver North - hoe zou het nog zijn met good old Ollie? Het heeft hen niet kunnen stoppen; na de oplichtende joint volgt een zucht van verlichting en het geluid van een startende en optrekkende auto, en dan beginnen de beats onweerstaanbaar te rollen, opener 'Another Body Drops' voorstuwend: 'can't stop the hiphop' luidt het en dat is niks overdreven - niemand kan de hiphop van Cypress Hill verhinderen andere genres te verkennen.

Die kruisbestuiving heeft op deze plaat minder aan metalen gitaren te danken dan op de vorige twee Cypress Hill-cd's en dat is goed nieuws. Het hoogtepunt van 'Till Death Do Us Part' is het in weeddampen gehulde 'Ganja Bus', gekruid met dancehall van Damian Marley, een van de 48 kinderen die The Man Himself de wereld schonk. Ook de single 'Latin Thug' is schatplichtig aan Jamaica, en het heerlijke 'Busted In The Hood' treedt, op een dub-bas dobberend, in dialoog met 'Paul Rivere' van de Beasty Boys. 't Is nauwelijks te snappen dat een van de meest vernieuwende hiphop-crews er vijftien jaar over gedaan heeft reggae te ontdekken. Slecht spul in de waterpijp, wellicht. Nog onbegrijpelijker is dat ze na dit rood-geel-groen getinte trio het voor deze cd welletjes vonden met relaxing riddims. Insane in the brain!

Helaas rappen de heren zich vanaf de zesde track de foute kant op en stellen ze zich bloot aan het verwijt dat bij hiphop hoort als de baseballpet: 't is altijd hetzelfde liedje met die rappers. De niggers en de dicks vliegen de luisteraar om de horen, maar over bijvoorbeeld romantische zonsondergangen of het homohuwelijk wordt met geen woord gerapt, ongetwijfeld till death do us part.

In de makke hiphop-brij vallen nog twee tracks op: het donker slepende 'Never Know' (met de fijne regels 'You Never Know/ I just might die tonight / So let's get high tonight' - zo kent elke junkie er nog een paar) en de opwekkende ijsbreker 'What's Your Number' - het helpt dat Tim Armstrong van Rancid zijn gitaar leent voor een riff uit 'The Guns of Brixton' van The Clash. Drie uistekende en evenveel behoorlijke tracks is lang niet slecht, maar vooral lang niet genoeg om 'Till Death Do Us Part' voor de eeuwigheid mee in je kist te smokkelen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234