Review: Daft Punk - Human After All

Vier jaar heeft het duo Guy-Manuel de Homem-Christo en Thomas Bangalter ons laten wachten op 'Human After All', hun derde cd, zo lang dat wij - nochtans fans van het eerste uur - James Murphy van LCD Soundsystem nodig om ons aan het bestaan van Daft ...

Vier jaar heeft het duo Guy-Manuel de Homem-Christo en Thomas Bangalter ons laten wachten op 'Human After All', hun derde cd, zo lang dat wij - nochtans fans van het eerste uur - James Murphy van LCD Soundsystem nodig om ons aan het bestaan van Daft Punk te herinneren.

Waarschuwing: verwacht deze keer geen catchy meezingers à la 'One More Time' of 'Around The World': 'Human After All' is een taaie, bijwijlen zeer harde en over hele lijn erg donkere plaat, die verschillende luisterbeurten nodig heeft én verdient.

Er wordt sterk geopend. De titeltrack, een bedrieglijk lichtvoetig popdeuntje met een in vocoder-stemmen gedrenkt, van spielerei bolstaand refrein - we're human after all - fungeert als opwarmer voor 'The Prime Time Of Your Life', een krakend electronummer dat aarzelend op gang komt maar gaandeweg doorstoot naar een alsmaar versnellende, succulente finale. Waarmee we klaargestoomd zijn voor de échte opener: 'Robot Rock'. Over die rond een seventies gitaarsample opgebouwde single is dezer dagen heel wat te doen in hippe kringen. Trainspotters allerhande wezen er ons op dat het in niets verschilt van het origineel ('Release The Beast' van Breakwater). Dat origineel is ons echter volledig onbekend (Bearshare kon ook niet helpen), en voor onze onbedorven oren klinkt het resultaat als een geslaagde mix tussen Survivor en Kraftwerk. Oké: 'Robot Rock' is een rechttoe-rechtaan dansnummer, maar subtiliteit is niet meteen waar wij 's weekends naar op zoek gaan.

Drie nummers ver en reeds alle hoeken van de kamer gezien. En wat volgt is opnieuw een goeie reeks van drie: 'Steam Machine' sist en pompt even hard als de titel laat vermoeden, eerste rustpunt 'Make Love' is mooie cinematische kitsch uit de Air-school en 'The Brainwasher' is het onbetwiste hoogtepunt van de plaat, een daverende electrotrack met waarlijk creepy vocalen die qua sound aardig in de buurt komt van Vitalics 'La Rock'.

Helaas gaat het dan steil de dieperik in: 'Television Rules the Nation' is een belerend zaagnummer, het aftelrijmpje waarop 'Technologic' steunt is zelfs geen goeie vondst, en met de ongeïnspireerde zweverige treurzang 'Emotion' eindigt 'Human After All' waarlijk in mineur. Goed begonnen, half gewonnen: 6/10.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234