null Beeld

Review: Daniel Johnston - Volume 1 : Songs of Pain and More Songs of Pain

Op een mindere dag maken opwellende tranen hem het zingen onmogelijk, en moet hij zijn optredens voortijdig afbreken. Deze zomer op het Dour-festival had hij een goeie dag: hij plukte nerveus aan de snaren van zijn gitaar, slikte halve en hele woorde...

Nicolas Quaghebeur

Op een mindere dag maken opwellende tranen hem het zingen onmogelijk, en moet hij zijn optredens voortijdig afbreken. Deze zomer op het Dour-festival had hij een goeie dag: hij plukte nerveus aan de snaren van zijn gitaar, slikte halve en hele woorden in, baande zich met onvaste stem een weg door zijn liedjes, en verwarde de spottende, overdreven juichkreten van het domme publiek met inslaand succes. Wij zagen een veel te kort, vaak rommelig en meestal vals, maar altijd pijnlijk direct, intiem en eerlijk concert van een man die zonder opperhuid geboren is. Daniel Johnston is onze held en we staan niet alleen: klinkende namen als Nirvana, Sonic Youth, Yo La Tengo en Sparklehorse drukten al hun bewondering uit en/of speelden zijn nummers, Sparklehorse-opperhoofd Mark Linkous lokte hem vorig jaar een échte studio in (resultaat: het uitstekende 'Fear Yourself') en nu worden dus Johnstons vroege, tot nu toe alleen op cassette verschenen opnames op cd uitgebracht. Wie moeite doet om 'Volume 1: Songs of Pain and More songs of Pain' te vinden - ze is al een tijdje uit - zal rijkelijk beloond worden: doorheen het geruis, de achtergrondgeluiden en het gebrekkige pianospel schemert een verzameling schitterende, bedrieglijk simpele songs, die geblinddoekt koorddansen tussen waarachtigheid en waanzin. Met enig voorbehoud - want eigenlijk zijn alle 37 nummers prachtig - onze persoonlijke hoogtepunten: opener 'Grievances', een schijnbaar luchtig chanson, legt meteen bloot waarover beide cd's gaan - de onbeantwoorde liefde voor een meisje dat er vandoor ging met een begrafenisondernemer. 'Like a Monkey in a Zoo' toont aan dat Johnston zo gek niet is als hij er uitziet: 'The days go so slow/I don't have no friends/Except all these people/who want me to do tricks for them/like a monkey in a Zoo'. Verder: 'I will' van zijn eigen helden The Beatles, heel wat doorleefder dan het vederlichte origineel, 'I Save Cigarette Butts', met als openingszin 'I save cigarette butts for a poor girl/across town', en 'Never Relaxed', een tegelijk hilarisch en tragisch verhaal over een hyperkinetische jongen.

Daniel Johnston is de profeet van een wereldorde die er hoogstwaarschijnlijk nooit komt, maar haal zijn plaat voor alle zekerheid toch maar in huis.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234