Review: Danny Cohen - We're All Gunna Die

Precies een jaar geleden openden wij onze recensie van 'Dannyland' met: 'Danny Cohen is zot. Geflipt. Halfgaar. Van de wereld.' En twee kolommen later besloten we: 'We gaan 'Dannyland' niet dagelijks opleggen - we zijn niet zot - maar wel nog over ti...

Precies een jaar geleden openden wij onze recensie van 'Dannyland' met: 'Danny Cohen is zot. Geflipt. Halfgaar. Van de wereld.' En twee kolommen later besloten we: 'We gaan 'Dannyland' niet dagelijks opleggen - we zijn niet zot - maar wel nog over tien of twintig jaar. Dat durven we niet te zeggen van de vele cd'tjes die we vandaag uitstekend vinden maar die overmorgen wellicht vergeten zijn...' 'Dannyland' kreeg nadien in ons eindejaarslijstje een eervolle vermelding - aanvoerder van het schaduwkabinet net onder de Top-10 - en is vandaag één van de weinige cd's die integraal op onze iPod staan, die eer kan zelfs 'Sticky Fingers' van The Rolling Stones niet claimen. Met die appreciatie vertoeven we in goed gezelschap: ook Tom Waits, Mark Everett van eels en Ray Davies spaarden hun lofbetuigingen niet.

Vandaag ligt 'We're All Gunna Die' voor ons (subtitel op de grafzerk die de hoes siert: 'Danny Cohen Nov. '51 - 2525. I Have Run All the Gauntlets and Lived the Mean of My Years') en die blijkt na de eerste paar tegenwringende beluisteringen nog dieper te kerven dan zijn voorganger. Dezelfde weerbarstige, van de pot gerukte, als nat karton kromgetrokken luisterliedjes; dezelfde grillige klasse; dezelfde van smarten doortrokken, John Cale-achtige stem; en dezelfde vreemde instrumentatie - als er al eens een traditioneel instrument opduikt, wordt dat op tegendraadse wijze bespeeld: violen die klinken als zingende zagen, een lap steel die snauwt in plaats van weeklaagt. Opnieuw nestelen de songs zich tussen Waits, Nick Cave, Elliott Smith (alledrie Anti-labelgenoten), Bob Dylan, Daniel Johnston, Captain Beefheart en luchtige popmuziek; opnieuw staan er hommages tussen (vorige keer aan John Lennon, nu aan René Magritte en aan Bob Dylan), en opnieuw heeft Cohen-de-kunstschilder voor het warrige artwork gezorgd. Maar: alles dwingender en neurotischer nog dan op 'Dannyland'. Men wordt onherroepelijk meegezogen in de donkere gedachten die het hoofdpersonage (Cohen zelf) beklemmen.

Vrolijk zult u van 'We're All Gunna Die' niet worden: zowat alle liedjes gaan over de dood, figuurlijk (zoals de dood van de sixties in 'Cows' of het verlies van het laatste greintje hoop in 'Caffeine & Sunlight'), dan wel letterlijk: de plaat is opgedragen aan violist Jimmy Borsdorf, die in januari van dit jaar aan kanker overleed. Daarover meldt Cohen's alter ego Errol Sprague laconiek op zijn webpagina op de Anti-site (www.anti.com): 'It was winter while we recorded. Neighbors and celebrities were dropping like flies. Two of the musicians had malignant cancer (the violinist finally passed away)'. Nog meer kommer en kwel (de tsoenami, de wereld die alle Amerikanen zonder onderscheid uitspuwt, vrienden die uit de echt scheiden...) doet Errol ten slotte besluiten: 'The true events chronicled on 'We're All Gunna Die' begin in Cohen's college years and follows his transition to bitter old man.' Zo'n verbitterde maar onweerstaanbare autobiografische plaat is 'We're All Gunna Die'; bovendien onontkoombaar als de dood zelve. 'A rural folk-pop mass,' aldus omschrijft Danny Cohen de nieuwe cd; wij zeggen: voor de tweede opeenvolgende keer een klein meesterwerk. Mét vele kanten af!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234