Review: Dark Water

Beeld u een troebele, met pikzwart water gevulde poel in. Het oppervlak vertoont geen rimpeltje, de stilte tussen het riet is zo onheilspellend dat zelfs de kikkers vergeten te kwaken, en toch straalt die poel een enorme aantrekkingskracht uit. Je vo...

Beeld u een troebele, met pikzwart water gevulde poel in. Het oppervlak vertoont geen rimpeltje, de stilte tussen het riet is zo onheilspellend dat zelfs de kikkers vergeten te kwaken, en toch straalt die poel een enorme aantrekkingskracht uit. Je voelt dat je je maar beter uit de voeten kunt maken, maar je kunt het niet helpen: de poel roept je. Als gehypnotiseerd ga je op je knieën zitten en buig je je voorover. Terwijl je heel goed weet: dip ook maar één vinger in deze poel, en een onbekende kracht zal je bij de kladden grijpen en mee de dieperik insleuren. 'Dark Water' is een beetje als die poel: even somber als een donkere wolk, even verkillend als een hand die ijskoud langs je ruggengraat dwaalt, even fascinerend als een dwaallichtje dat boven een desolaat moeras zweeft. Over het verhaal gaan we nu eens lekker niets vertellen, alleen dit: een alleenstaande moeder en haar dochtertje nemen hun intrek in een aftandse woonkazerne waarboven zich donkere krachten verzamelen. Het verschil met 'The Ring 2' en 'The Grudge' is dat 'Dark Water' - de remake van de Japanse spookfilm 'Honogurai mizu no soko hara' uit 2002 - niet zozeer drijft op plotse boe!-effecten of een hoge bodycount, maar op een zwaarbeladen en tot op het einde volgehouden dreigende-wolkbreuk-atmosfeer die de toeschouwer gaandeweg met een wel heel ongemakkelijk gevoel in de onderbuik opzadelt: geen symtoom van opkomend maagzuur, wel een teken dat u zit mee te leven met de hoofdpersonages. Meer dan een atmosfeer heeft 'Dark Water' eigenlijk niet te bieden, maar het is voor één keer voldoende. De uitstekende vertolkingen trekken u nog wat meer mee in de sfeer: de met een rinkelende bos sleutels rondstappende John C. Reilly zet een huisbaas neer die zelfs het huis van dominee Pandy zou weten af te schilderen als een aangenaam optrekje, Pete Postlethwaite speelt het soort conciërge dat pas naar het lek in je badkamer komt kijken als je al tot je knieën in het water staat, en Jennifer Connelly - een naam die wij in bomen kerven - is in de rol van de belaagde moeder even aangrijpend als het meisje met de zwavelstokjes. En nu we toch met bloemblaadjes aan het smijten zijn, moeten we ook even regisseur Walter Salles vermelden: de maker van 'Central Do Brasil' en 'The Motorcycle Dairies' geeft zijn eerste film in Hollywood stiekem een licht-sociale dimensie mee, laat het bovennatuurlijke verhaaltje gestaag uitgroeien tot een sterk symbolisch geladen portret van een door het leven bont en blauw geslagen vrouw, en laat vooral de met prachtige grijstinten en donker koloriet werkende cameravirtuoos Affonso Beato zijn wonderlijke gang gaan. 'Dark Water' is een heerlijk duistere poel. We zouden zeggen: dippen en duiken!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234