null Beeld

Review: Darkness - Permission To Land

Heeeey, vrienden hardrockers, hebben wij deze week even een geweldig plaatje in handen gekregen: 'Permission to Land' van The Darkness!
Probeer - we weten dat het enige moeite zal vergen, maar toch - u even het volgende tafereel voor te stellen: lin...

Heeeey, vrienden hardrockers, hebben wij deze week even een geweldig plaatje in handen gekregen: 'Permission to Land' van The Darkness!

Probeer - we weten dat het enige moeite zal vergen, maar toch - u even het volgende tafereel voor te stellen: links op het podium ziet u een gitarist die de luidste riffs van AC/DC aan het gladste van Whitesnake koppelt, rechts een iets te zwaar besnorde bassist die Frankie Poullain heet en er ook zo uitziet, achteraan een hardrockdrummer (een hardrockdrummer!), en vooraan een zanger die klinkt als Robert Plant die iets te veel helium geïnhaleerd heeft en die voor de gelegenheid in een Freddie Mercury-outfit met zijn kippenborst loopt te pronken. Inderdaad: The Darkness zijn Spinal Tapper dan Spinal Tap, de Clement Peerens Explosition in het kwadraat en maal zes, maar allerbeste mop is dat The Darkness het naar verluidt ook allemaal méént.

In dat geval kan openingsnummer 'Black Shuck' qua toonzetting tellen: Farinelli il Castrato verdwaald op een soundcheck van AC/DC, waar iemand hem voor de grap een tekstvel met onsterfelijke regels als 'A nimbus of blue light surrounds a crimson paw / As he takes another fatal swipe / At the Blytheburg Church Door / Black Shuck! Black Shuck! That dog don't give a fuck!' in handen heeft gestopt.

Ontegensprekelijk een ijzersterk begin, maar nog beter wordt het in de onweerstaanbare, geheel uit spandex, bandana's en lederen polsbanden opgetrokken knallers als 'Get Your Hands Off My Woman' en 'Growing On Me': geheide hits in het luchtgitaar-circuit, net zoals 'Friday Night', ongetwijfeld de allereerste rocksong waarin iemand al zingend de zin 'we indulged in all the extra-curricular activities' uit zijn bek probeert te krijgen. En dan zwijgen we nog over het volstrekt - maar dan ook echt volstrékt - debiele 'Love on the Rocks with no Ice', een song zijn titel waardig.

En wat zou een Darkness-plaat zijn zonder minstens twee joekels van powerballads erop? Géén Darkness-plaat, zo vrezen wij, en met 'Love is only a Feeling' en 'Holding my Own' hebben ze twee keer dik prijs: stadionvoer, en songs die over twintig jaar nóg op dorpsfuiven gedraaid zullen worden, zo ergens tussen 'More than a Feeling' van Boston en 'Love Hurts' van Nazareth in - referenties die ze bij The Darkness ongetwijfeld een hele eer zullen vinden.

Vrienden hardrockers, hier past slechts één conclusie: Give us a D, give us an Arkness! 'Permission to Land' is nu al een klassieker, is het niet in de categorie rock, dan toch zeker in de categorie comedy. En moge Frankie Poullain snel zijn eerste soloplaat maken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234