null Beeld

Review: Daughter op Rock Werchter 2016

Altijd een beetje Vaderdag: mijn Daughter is beter dan de jouwe.

Jeroen Maris

'Ik blijf hopen dat Elena me net een verlovingsring om de vinger heeft geschoven'

Elena Tonra. Proef die naam, laat ‘m op een onbewaakt moment over je tong tuimelen. En word dan maar eens niet verliefd. Zie haar staan op een podium, zie hoe ze haar gitaar draagt als een baby die ze een badje gaat geven, en word dan maar eens niet stapel en smoor en voor-jou-wis-ik-m’n-Tinderprofiel. Elena Tonra is een fee, een freule, en tussen de lakens – ik heb geen betrouwbare bronnen, maar ik weet het wel zeker – een bedachtzame nimf.

Een concert van Daughter is een lezing: Tonra ontvoert de gevoeligste passages uit haar dagboek – en dat dagboek is een roerige samenscholing van troebele gedachten. Het gaat, denk ik, over dates die kamillethee drinken terwijl zij rum-cola wil. Over zelfhaat, toevallig een goeie pennenvriend van me. Over laffe mannen die al tijdens het voorspel klaarkomen. Over een nooit uitgesproken verliefdheid op een contactgestoorde bibliothecaris met een salopet.

En hoe dat klonk, in het zondige paradijs dat The Barn heet? Als een vurige onkruidverdelger – opener ‘How’, bijvoorbeeld. Als ‘Tomorrow’: een filosoferende gitaar, rellerige drums, en dan die stem, die stem!, die stem die de soundtrack wil zijn bij je kwetsbaarste, in eenzaam zweet gedrenkte nachten.

Want ja, Daughter doet in gevoelige aagjesromantiek. Wie Elena Tonra zoent, zoent de weerloosheid. In ‘Numbers’ was Tonra – in mijn wildste fantasieën mag ik Elena zeggen – het muurbloempje dat op een wall of sound groeide. In ‘Human’ verkocht ze me erg dure ontroering. En in ‘Smother’ bedankte ze me met een voorzichtig glimlachje – ik blijf hopen dat ze me net een verlovingsring om de vinger had geschoven.

Als ik m’n best doe, valt er ook wel iets zeurderigs te vertellen. ‘No Care’, bijvoorbeeld, was wat er gebeurt als Daughter op Pukkelpop verdwaalt, en in de Boiler Room op het podium sukkelt. Niet slecht, Elena, nooit zou ik gemene dingen over je vertellen, maar: ik verkies je kwetsbaarheid.

Overigens: intieme postrock, is dat een genre? Die existentiële vraag stelde ik me tijdens ‘New Ways’. En tijdens afsluiter ‘Focca’ kwam de volgende al: gematigde shoegaze, is dat misschien wat? Maar je zal het altijd zien: dan heb je eens een ernstige kwestie die je een muziekjournalist van De Morgen wil voorleggen, staat-ie honderd meter verder aan de bar bier te bedelen. (Om op klemtoonverwarring te anticiperen: ‘smekend een aalmoes vragen’, niet: ‘arme Afrikaantjes een voedselpakket bezorgen’.)

Ik was verbaasd na dat mooie Daughter, verbaasd over zoveel schoonheid, en ik voelde het soort ontroering dat Vital Borkelmans gewaarwordt telkens Marc Wilmots een man te veel op het tactisch bord heeft gekrijt.


Het moment

‘And if you're still breathing, you're the lucky ones / 'Cause most of us are heaving through corrupted lungs / Setting fire to our insides for fun / Collecting names of the lovers that went wrong / The lovers that went wrong’: in ‘Youth’ kwam Daughter ijzingwekkend dichtbij.


Het publiek

Twee nummers ver, en iemand mikte een roos op het podium. Mogelijk slaat uw cheesy-meter nu tilt, maar dat betekent dan dat u niet op de plaats delict was: een roos richting het podium laten reizen is exáct wat je hoort te doen op een Daughter-concert.


Quote

Aandoenlijk hoe Elena Tonra en Igor Haefeli – een man die ik ervan verdenk heel lief te zijn – een bedankje giechelden, en me vervolgens met zachte hand weer naar m’n hoogstpersoonlijke melancholie stuurden. Eigen weemoed eerst!


Tweet

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234