null Beeld

Review: Dave Gahan - Paper Monsters

Eenenveertig jaar, waaronder drieëntwintig als recording & performing artist, heeft Dave Gahan moeten wachten voor hij zijn eigen songs kon en mocht zingen. Bij Depeche Mode was hij 'maar' de zanger; schrijven deden Vince Clarke (op hun debuut '...

Eenenveertig jaar, waaronder drieëntwintig als recording & performing artist, heeft Dave Gahan moeten wachten voor hij zijn eigen songs kon en mocht zingen. Bij Depeche Mode was hij 'maar' de zanger; schrijven deden Vince Clarke (op hun debuut 'Speak and Spell') en Martin Gore (alles daarna). Op 'Paper Monsters' kan Gahan nu eindelijk zijn ei kwijt, en dat klinkt opvallend stevig voor iemand die er meer dan twintig jaar op heeft zitten broeden.
Eigenlijk staan er op 'Paper Monsters' maar drie soorten songs (bombastische Depeche Mode-songs, slepende ballads, en trage, crescendo gaande industrials) over drie onderwerpen (zijn vrouw, zijn drugs, zijn twijfels). Hoewel: wie tussen de regels luistert, merkt dat slotsong 'Goodbye' weleens over een vrouw (lees: een slippertje) zou kunnen gaan, en in 'I Need You' mag vooral Martin Gore zich aangesproken voelen: 'With all of your stories all told / Some things just aren't meant to be / You live in the past / Shadows don't last / This time it's all about me'. Helaas wordt één en ander zo slaapverwekkend geformuleerd dat Gore er wellicht niet van zal wakker liggen. Sterker nog: wij, Depeche Mode-fans van het laatste uur, missen Gore in minstens zes van de tien songs op 'Paper Monsters'. Niet in single 'Dirty Sticky Floors', waaruit blijkt dat Gahan zijn ogen en oren de afgelopen 23 jaar goed de kost heeft gegeven; niet in 'Bottle Living', waarin hij een puntgaaf beeld schetst van zijn vroegere, toxicomane zelve; niet in 'Black and Blue Again', de valse trage waar Trent Reznor nu al enkele jaren om verlegen zit; en niet in 'Stay', een breed georkestreerde, ontroerende ballade over/voor zijn vrouw. Maar alle pogingen tot tekstuele diepgang én de bij momenten prachtige arrangementen van Knox Chandler ten spijt, mist de rest de schwung, de spanning en vooral de melodieën die Gore zelfs in de mindere Depeche Mode-songs weet te stoppen. 'Paper Monsters' is net niet goed genoeg om uw duurverdiende spaarcenten aan te spenderen, maar mochten we Dave Gahan niet kennen als die-zanger-van-Depeche-Mode-die-zch-ooit-bijna-doodgespoten-heeft, we zouden zeggen: geen kwaad debuut!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234