Review: David Bowie - Heathen

Wie alleen de slotzinnen van platenbesprekingen leest om te weten 'hit of flop?', kan het deze keer doen met de openingszin: 'Heathen', de 26ste cd van David Bowie is een plaat met uitstekende songs, maar zonder hits - kopen dus! De echte acid test ...

Wie alleen de slotzinnen van platenbesprekingen leest om te weten 'hit of flop?', kan het deze keer doen met de openingszin: 'Heathen', de 26ste cd van David Bowie is een plaat met uitstekende songs, maar zonder hits - kopen dus!

De echte acid test voor een nieuwe Bowie is natuurlijk: hoeveel van die songs mag hij op 7 juli in Oostende in de setlist verwerken, zonder dat ze lelijk afsteken tegen z'n klassiekers? Wel: vier. Dat zijn er twee meer dan op 'Earthling', 'Hours' of welke cd ook die Bowie in de jaren negentig maakte. Dat is goed nieuws.

De hoesfoto is alvast op en top Bowie: schijnbaar een simpel zwartwitportret, tot je inzoomt op de ogen - overduidelijk die van een creepy alien, a man who fell to earth... En wat hij daar ziet bevalt hem allerminst.

Opener 'Sunday' is nadrukkelijk niét in with a bang: deze bijna ambient ballad - Radiohead meets David Sylvian - neemt vier minuten z'n tijd om een sfeer op te bouwen voor ze openbarst, en de fade out zet in net als je denkt dat de storm zal beginnen. Niets is wat het lijkt, en dat geldt voor heel 'Heathen'.

Bowie doet nu al tien jaar volledig z'n zin, beide ogen gericht op nieuwe dingen en blind voor de hitparade, en daarom is het prachtige 'Slip Away' niet de perfecte ballad die het had kunnen zijn. Bowie zegt: hier is een hit, een slow, een plakker, maar toch zullen jullie er jullie tanden op stukbijten. 'Slip Away' biedt: een mooie melodie, een meezingbaar refrein, en een knap, gelaagd arrangement. Maar ook: een met opzet ontstemde piano, een doelbewust silly onderwerp (Uncle Floyd was de behoorlijk wacko presentator van een Amerikaans kinderprogramma uit de jaren zeventig; het is alsof Jacques Brel over Samson of Kabouter Plop zou zingen), en flink wat stoorgeluiden. Ook 'A Better Future' klinkt verraderlijk silly: een hoemparitme en een kinderlijk wijsje proberen Bowies tirade aan het adres van het Opperwezen wat te milderen. In tegenstelling tot Gerard Reve is Bowie het in grote lijnen oneens met God. Ach, Goden onder elkaar...

'Slow Burn' ontleent z'n ritme en z'n opbouw aan 'Heroes' en is, mede dankzij de tamelijk indrukwekkende gitaarsolo's van Pete - The Who - Townshend en Bowies 'Kijk-eens-mama-zonder-handen-zang (drie stemmen voor de prijs van één), een song die bij elke beluistering imposanter wordt.

De covers op 'Heathen' zijn excentrieke keuzes. 'Cactus' van de Pixies begint in Bowies versie met de oer-bluesriff, banaal en old school, maar slaat na tien seconden radicaal een ander pad in, richting avant-garde en Bowies eigen Berlijnse trilogie, met gitaren die herinneren aan wat Adrian Belew en Robert Fripp op respectievelijk 'Lodger' en 'Scary Monsters' deden. In tegenstelling tot de meester vind ik 'I've Been Waiting for You' van Neil Young niet een van diens betere momenten, en ik had liever een extra Bowie-song in de plaats gezien. Dan liever de fenomenale cover van 'Took a Trip on a Gemini Spacecraft', een song van de excentrieke, totaal vergeten Legendary Stardust Cowboy (aan wie Ziggy zijn achternaam ontleende). Bowie pept het origineel op en injecteert het met zoveel bizarre, futuristische details (oosterse strijkers, 'Twin Peaks'-achtige geluidseffecten) dat het resultaat een pletwals op speed is. (En hopelijk ook op de setlist in Oostende staat).

'5.15, the Angels Have Gone' is een even bevreemdende als beklemmende ballad, die afwisselend teemt en sneert, en lieflijke pianoriedeltjes mixt met post-apocalyptische distortion. En 'I Would Be Your Slave' is het meest geslaagde experiment op 'Heathen': drie ritmes (neefjes van hiphop en drum & bass) duelleren met een strijkersarrangement en een mooie melodie en de ongetwijfeld aan madame Bowie opgedragen tekst. En boven alles is er The Voice, Bowie's misthoorn van een stem, ook op z'n 56ste nog even rekbaar en potent.

Missers? 'Afraid' is misschien een wat te rechtlijnige rocker, en de violen vloeken met die basic riffs. En het refrein van 'Everyone Says 'Hi'' is wat té lichtvoetig om langer dan een paar beluisteringen te bekoren. Wat nog meer? De Borneo Horns van de 'Serious Moonlight' tournee zijn terug, net zoals producer Tony Visconti, met wie Bowie al op 'Scary Monsters', 'The Man Who Sold the World' en 'Lodger' werkte. Al bij al niet slecht van de jonge Bowie, een debutant van wie ik voorspel dat we nog veel gaan horen.

Ja, u moet ook maar eens de eerste zin van de platenbespreking lezen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234