null Beeld

Review: David Gray - Flesh/A Century Ends/The EP's 92-94

Het enige voordeel van tien jaar in de marge te werken is dat je tegen de tijd dat je doorbreekt over een back catalogue beschikt die je tot ver na de pensioensgerechtigde leeftijd een fijn inkomen garandeert.
Such is the case met David Gray. Omdat ...

Marc Coenen

Het enige voordeel van tien jaar in de marge te werken is dat je tegen de tijd dat je doorbreekt over een back catalogue beschikt die je tot ver na de pensioensgerechtigde leeftijd een fijn inkomen garandeert.

Such is the case met David Gray. Omdat zijn 'White Ladder' sinds het voorjaar de stratosfeer der hitparades niet meer heeft verlaten, is het nu tijd om zijn geflopte cd's te gelde te maken. Gray debuteerde in 1993 met 'A Century Ends' en geen hond die er wakker van lag: de grasmachines van de grunge maaiden alle succes van rare pipo's met structurele zielenpijn radicaal weg.

Gray is natuurlijk volstrekt in het verkeerde tijdperk geboren: ik kan mij voorstellen dat hij, in de jaren zestig in Greenwich Village, alle folkkabouters - tot Dylan toe - het nakijken zou hebben gegeven. In de jaren negentig was zijn muziek net zo op zijn plaats als Margriet Hermans in het parlement nu. Maar in het spoor van akoestische suikertantes als Turin Brakes en Kings of Convenience werd zijn nieuwe folk salonfähig: je mag nu muzikaal niet alleen gevoelens hebben, je mag er voor uitkomen ook, zonder meteen te worden gekielhaald.

Je hoort hier dat het grote talent er al wel is, maar nog slechts embryonaal: de melancholieke vista die van 'White Ladder' zowat de 'Blood on the Tracks' van deze eeuw maakt, is er nog niet.

Gray bezingt, we kunnen daar kort over zijn, de ziekte die liefde heet.

Veel plezier heeft hij daar blijkbaar nog niet aan beleefd: hij maakt schijnbare kampvuurliedjes, maar tekstueel rijt hij fileermesgewijs meer gevoelens aan flarden dan een goedbeklante slager runderen.

In Grays wereld komt het nooit nog goed tussen man en vrouw: schijnt er al eens licht aan het einde van de tunnel, blijkt het een aanstormende tientonner vol verse verwijten te zijn.

Een minkukel zou hier monumenten van verveling van maken, maar dankzij zijn navrante stem - Mike Scott van de Waterboys in zijn vroege dagen - groeien Grays songs uit tot elegieën over de onmogelijkheid van liefde die blijft duren. Hij doet daar niet moeilijk over: such is life en verder geen gezeur, want vanavond begint de voetbalcompetitie opnieuw en de ijskast staat vol koude pils.

't Is een donkere boodschap en je moet er wel voor in de stemming zijn: na dertig liedjes vol smart snak ik naar iets van de Vengaboys om te decompresseren, maar dat zal aan mij liggen.

Als hij echt kwaad is, heeft Gray veel van Kevin Coyne, de wonderlijke arbeider-zanger die begin jaren zeventig prachtplaten als 'Marjory Razorblade' en 'Matchin' Head and Feet' maakte: dezelfde frasering, hetzelfde mishandelen van een simpele akoestische gitaar. Maar waar Coyne dikwijls tenonder ging aan goedbedoelde drammerigheid weet Gray zijn kwaadheid voorbeeldig te doseren: hij dreint nooit maar dreigt des te meer.

Bij de rerelease van drie cd's tegelijk staat de argeloze Gray-fan voor een embarras du choix, als je tenminste niet gefortuneerd genoeg bent om ze alle drie tegelijk te kopen.

Op 'Flesh' is hij het kwaadst: waarschijnlijk omdat zijn debuut-cd geflopt was, maar ook omdat hij zich niet beperkt tot simpele gitaren en plaats laat voor het stevigere werk. Zijn debuut is beheerster, met meer weemoed dan het verzameld werk van Herman de Coninck: 'Shine', bijvoorbeeld, over die laatste strandwandeling met je toekomstige ex, als je allebei al weet maar niet wil toegeven dat het over is. En uit.

Mensen die bobbelende popsongs à la 'Babylon' zoeken vinden hier, zelfs op de bijzonder elegante 'EP'S 92-94' (met een verzameling flopsingles en b-kanten) zeker hun gading niet: voor fans die wat verder durven te kijken zijn deze drie cd's een onmisbare aanvulling. Slachten, dat spaarvarken!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234