Review: David Gray - Life in Slow Motion

De aanhouder wint, vraag dat maar aan David Gray. Na drie goede tot uitstekende maar helaas totaal geflopte cd's nam hij eind jaren negentig met de moed der wanhoop en z'n allerlaatste centjes een plaat op die z'n zwanenzang moest worden: 'White Ladd...

De aanhouder wint, vraag dat maar aan David Gray. Na drie goede tot uitstekende maar helaas totaal geflopte cd's nam hij eind jaren negentig met de moed der wanhoop en z'n allerlaatste centjes een plaat op die z'n zwanenzang moest worden: 'White Ladder'. Niet dus: er werden er zes miljoen van verkocht, en Gray werd op het schild gehesen als de nieuwe folkpopgod. Opvolger 'A New Day at Midnight' was volgens hetzelfde recept bereid - akoestische gitaren en piano op een bedje van beats: niet onaardig, maar niettemin een vrij overbodige herhalingsoefening.

Tijd voor een changement de parcours dus, en Gray heeft dat slim gespeeld. 'Life in Slow Motion' (geproduceerd door Marius de Vries, de man die tien jaar geleden Madonna's carrière nieuw leven inblies) bevat genoeg herkenningspunten om de hondstrouwe fans niet weg te jagen, maar toch voldoende verse ingrediënten om aangenaam te verrassen. Gray heeft alweer een stel puike songs geschreven waar de weemoed van afdruipt, maar ze zijn dit keer wat weidser gearrangeerd: zie 'Alibi', 'Ain't No Love' en het door klagend koper naar een sterke finale gestuwde 'Slow Motion'. Hij laat ook horen dat hij kan rocken ('The One I Love', dat niets te maken heeft met de gelijknamige hit van R.E.M., en 'Hospital Food') en schurkt vocaal bijwijlen griezelig dicht tegen James Taylor aan ('Now and Always' en vooral 'Lately') - geen paniek, het loopt goed af.

Naar eigen zeggen heeft Gray zich, na de autobiografische songs op z'n vorige twee cd's, ditmaal verscholen achter personages en zijn de liedjes daardoor wat minder persoonlijk. Kan best, maar de bottom line blijft dezelfde: het leven is klote, en Zij is ervandoor. En als er dan eens een onverbloemde liefdesverklaring te horen valt, druppelt die uit de mond van een man die ligt dood te bloeden ('The One I Love')! Verder is het jammer dat 'Disappearing World', dat begint en eindigt als een fraai pianonummer, in het midden wordt opengereten door een hysterische gitaar en een schreeuwerig koortje, anders was het de kers op de taart geweest. Maar niet getreurd: met 'Life in Slow Motion' heeft Gray z'n zes miljoen klanten nog maar eens verdiend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234