null Beeld

Review: David Mitchell - DroomNummerNegen

Donderdagmiddag. Halfvier. We slaan de laatste pagina om in 'DroomNummerNegen', de tweede roman van de jonge Brit David Mitchell. De horizon in onze werkkamer danst een wilde pogo, dik vierhonderd pagina's subliem verwoorde literaire turbulentie eise...

Donderdagmiddag. Halfvier. We slaan de laatste pagina om in 'DroomNummerNegen', de tweede roman van de jonge Brit David Mitchell. De horizon in onze werkkamer danst een wilde pogo, dik vierhonderd pagina's subliem verwoorde literaire turbulentie eisen hun tol. 'Ah! böwakawa poussé, poussé', de fade-out-mantra uit John Lennons '#9 Dream', blijft door ons hoofd malen. Letterlijk álles proberen we: bloemschikken, ons plafond witten, maar vergeefs: 'DroomNummerNegen' blijkt een nachtmerrie waaruit moeilijk te ontwaken valt. Pas drie volle uren later slaat de realiteit ons eindelijk in de kop: we worden betááld om dit soort ervaringen te ondergaan! Meer nog: we mogen u by all means overtuigen om een exemplaar van dit boek onder elke kerstboom in een straal van driehonderd meter van uw woonkamer te mikken! Fab!

We staan overigens niet alleen met ons enthousiasme: 'DroomNummerNegen' schopte het in 2001 volkomen terecht tot de shortlist van de Booker Prize (al moest Mitchell de prijs wél afstaan aan 'Het ware verhaal van de Kelly-bende' van Peter Carey), en Mitchell wordt sinds enkele maanden - op last van het Amerikaanse tijdschrift Granta - al even terecht tot het kruim van zijn generatie gerekend en mag dus naast mooie jonge schrijversgoden als Alan Warner, A.L. Kennedy, Zadie Smith en Adam Thirlwell pronken.

Het motto van 'DroomNummerNegen' - 'Het is zoveel gemakkelijker de werkelijkheid te verdringen dan dromen kwijt te raken' - haalde Mitchell bij Don DeLillo en diens debuut 'Americana', de titel én de dromerige atmosfeer die hij door zijn roman weeft, plukte hij weg bij '#9 Dream' van Lennon. Een uitstekende fond, maar gelukkig mag ook de reeds van op de eerste pagina wild daverende plot er wezen: de twintigjarige Eiji Miyake gaat in de kolkende grootstad Tokio op zoek naar zijn vader, die hij nooit gekend heeft. Vanuit een lokale koffiebar dagdroomt hij voor zichzelf vlekkeloze scenario's over hun ontmoeting, maar die monden keer op keer uit in gruwelijke hallucinaties. Eiji moet meer dan eens voor zijn leven rennen, achternagezeten door meisjes met de mooiste hals van de wereld, pafferige huisbazen, moorddadige yakuza-leden, zijn alcoholverslaafde moeder en de geest van zijn verdronken tweelingzusje. Elk hoofdstuk bevat meer nijdige wendingen dan het proces-Cools, maar Mitchell last de naden van zijn hoofdstukken wél perfect aan elkaar: de lezer hoeft enkel de pagina's om te slaan om van de ene droom in de andere nachtmerrie te tuimelen.

Of Eiji zijn vader uiteindelijk vindt, kon ons na het geweldige yakuza-hoofdstuk - nooit gaan we nog bowlen zonder ons in plaats van kegels hóófden voor te stellen - eerlijk gezegd geen reet meer schelen; dat Mitchell in het hoofdstuk 'Verhaalbureau' een blik vol onnozele woordspielereien opentrekt om de Zin van het Schrijven bloot te leggen, kon onze pret evenmin drukken. 'DroomNummerNegen' is een heerlijke literaire bastaard met de trekken van Quentin Tarantino, Takeshi 'Beat' Kitano en Takashi 'The Amateur' Miike, die bovendien subtiel het midden houdt tussen 'Mao II' van Don DeLillo, 'Idoru' van William Gibson en 'Als op een winternacht een reiziger' van Italo Calvino.

Samengevat: 'DroomNummerNegen' behoort - samen met 'De man die loopt' van Alan Warner - tot het beste dat wij dit jaar qua vertaalde romans onder ogen kregen. Wie het nu nóg niet begrepen heeft, willen we van harte iets van wijlen Konsalik aanbevelen en voorts een prettig leven toewensen.

Donderdagavond, halftwaalf: we jagen '#9 Dream' nog één keer door onze hoofdtelefoon, de goedaardige tsoenami 'Ah! böwakawa poussé, poussé' spoelt de laatste resten van onze shellshock weg. We kunnen eindelijk weer ademen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234