null Beeld

Review: David Sylvian - Nine Horses: Snow Borne Sorrow

Voor wie zich afvroeg waarom ik de Humo-lezer de hele jaren negentig lang élke noot van David Sylvian door de strot heb geramd en toen plots niet meer: ik vond zijn laatste cd stomvervelend. De warme, hypnotische timbres, de decadente luxe van de ar...

Voor wie zich afvroeg waarom ik de Humo-lezer de hele jaren negentig lang élke noot van David Sylvian door de strot heb geramd en toen plots niet meer: ik vond zijn laatste cd stomvervelend. De warme, hypnotische timbres, de decadente luxe van de arrangementen, de weelderige maar nooit bombastische melodieën en de muzikale visie - glorieus 3D waar anderen zich ervan af maakten met slordige gravures - hadden op 'Blemish' plaatsgemaakt voor onderkoeld, minimalistisch geëxperimenteer van een zoekende ziel die vervaarlijk dicht het sekteleiderschap genaderd was. De bijbehorende tournee was al even slaapverwekkend: zielloos gepiel van drie muzikanten die het grootste deel van de tijd op hun laptops zaten te tikken.


Nine Horses is ook een nevenproject, maar godzijdank heeft Sylvian het goeroe-gewauwel en de avant-gardistische probeersels tot een minimum herleid. Opener 'Wonderful World' is een magische, meeslepende song zoals hij al veel te lang niet meer gemaakt had, en zet de toon voor de rest van de plaat. Sylvian lijkt de ruzie met drummer Steve Jansen (zie ook: Japan) en Ryuichi Sakamoto te hebben bijgelegd, en daardoor krijgen wij eindelijk weer 'ns een bezielde plaat waarop de ego's ondergeschikt zijn aan het resultaat. Af en toe wint de moeilijkdoenerij van elektronicafreak Burnt Friedman het nog van de gestileerde schoonheid (die ellendige solo's in 'The Banality of Evil'!), maar in het gros van deze intieme songs is het verbod op makkelijk verteerbare melodieën opgeheven.

Dat Sylvian niet bekender is dan hij is, heeft veel te maken met de postmoderne hokjesmentaliteit op de radio, waar de computer al jaren de dienst uitmaakt (ja, de Satan waart ook bij u rond, Studio Brussel!): Sylvian is te sfeervol voor overdag, niet vaag genoeg voor 's nachts, te traag voor de spits, niet huppelend genoeg voor de ochtendprogrammatie, te jazzy voor de pop en niet jazzy genoeg voor de jazz. En mocht u zich al dertig zinnen lang afvragen who the fuck David Sylvian is: begin bij de wonderlijke trilogie 'Brilliant Trees', 'Gone to Earth' en 'Secrets of the Beehive', en waag u pas als die platen u tot op het bot hebben ontroerd aan 'Snow Borne Sorrow'.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234