null Beeld

Review: Dawn McCarthy & Bonnie 'Prince' Billy - What The Brothers Sang

Ik zou niet meer zijn opgestaan voor een gewone nieuwe plaat van Bonnie ‘Prince’ Billy. De brave man bombardeert ons met platen, en waar dat voor de rabiate fan ongetwijfeld een zegen is, mag het voor de kieskeurige liefhebber in mij een ietsje minder zijn.

Zijn nieuwe plaat is een samenwerking met Dawn McCarthy, een Californische die haar eigen werk uitbrengt onder de naam Faun Fables, en in 2006 op ‘The Letting Go’ voor het laatst als schaduwzangeres te horen was op een Bonnie ‘Prince’-plaat. Sindsdien zijn er nog tien Bonnie-platen verschenen (neven- en andere projecten niet meegerekend) - dat bedoel ik dus. ‘What the Brothers Sang’is de elfde, en gelukkig nog eens compleet ander bier.

Niet alleen zorgt de vocale aanwezigheid van McCarthy voor een welgekomen extra klankkleur, het is ook een tributeplaat, en de brothers van dienst zijn niemand minder dan Philen Don Everly, samen met Dennis, Carlen BrianWilson, en Malcolmen Angus Young, met voorsprong onze favoriete broers in de pop. Dat deze plaat weleens meer kon zijn dan gewoon een wegwijzer richting origineel werd al duidelijk door de vooruitgeschoven en seizoensgebonden single van eind vorig jaar, ‘Christmas Eve Can Kill You’.

Verwachtingen die op ‘What the Brothers Sang’ moeiteloos worden ingelost. Phil en Don worden nergens naar de kroon gezongen, en harmonieën van toevallige vrienden, hoe getalenteerd ook, kunnen nooit tippen aan de samenzang van lieden door wiens hart, aders en stembanden hetzelfde bloed stroomt, maar de liefde voor het oeuvre van The Everlys is bij Oldham en McCarthy groot genoeg om tegelijkertijd afstand te bewaren en de ziel van de song bloot te leggen.

Dat niet voor de meest voor de hand liggende songs werd gekozen, helpt ook. ‘Little Yellow Bird’ bijvoorbeeld, B-kant van ‘Carolina in My Mind’, eind jaren zestig de laatste single van The Brothers voor Warner Brothers, met Dawn McCarthy naadloos pakkend in de rug van Oldham. In de songs waar McCarthy vol uit de schaduw treedt, klinkt haar stem lager dan die van Oldham, wat een verfrissende twist geeft aan de harmonieën van The Everlys.

Overigens: bij Phil en Don stopte de harmonie abrupt als de song gedaan was – van 1973 tot 1983 wisselden de broers een vol decennium lang geen vermaledijd woord.

Nog een persoonlijke favoriet misschien? ‘Poems, Prayers and Promises’, de door John Denvergepende feelgoodballade over verloren dan wel gewonnen onschuld, die in de versie van Bonnie en Dawn bijna een ode aan de naïviteit wordt. ‘Lie there by the fire, watch the evening tire / While all my friends and my old lady sit and pass the pipe around / And talk of poems and prayers and promises, and things that we believe in / How sweet it is to love someone, how right it is to care’. Het moet niet altijd over de duivel gaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234