null Beeld

Review: De La Soul - AOI: Bionix

In 1989 werden Pos, Mase en Dave van De La Soul hippies genoemd. Waarom eigenlijk? Omdat hun limousines korter waren dan die van Big Daddy Kane en ze minder slaafjes in dienst hadden om hun gouden kettingen op te blinken dan LL Cool J? Omdat ze Frans...

Gert Van Nieuwenhove

In 1989 werden Pos, Mase en Dave van De La Soul hippies genoemd. Waarom eigenlijk? Omdat hun limousines korter waren dan die van Big Daddy Kane en ze minder slaafjes in dienst hadden om hun gouden kettingen op te blinken dan LL Cool J? Omdat ze Franse taallessen durfden te samplen? ('Qu'est-ce qu'il y a à manger? Des saucisses?'). Omdat ze zwarte én blanke muziek (Steely Dan, Hall & Oates, The Turtles) mengden tot ze kleurenblind werden? Omdat ze beleefd bleven toen zij naar de rechter moesten voor de eerste, akelige sample-processen? Hippies, hè? Leg 'Three Feet High and Rising' twaalf jaar later nog eens op, en de meeste songs shaken nog steeds de veters uit je schoenen, mode of niet.

In de periode na 'Three Feet High' stierf De La Soul een beetje, en het duurde tot 2001 voor ze opnieuw meetelden in de betere hitparades. Een dansbaar 'Oooh (with a Little Help from Redman)' trok toen aan de kar van het eerste deel van het 'Art Official Intelligence'-drieluik, dat 'Mosaic Thump' werd gedoopt. Wij hebben al een tijdje deel twee in handen, dat 'Bionix' heet, en dat beter is dan deel één.

'Bionix' is meer dan 'Mosaic Thump' een trein van een party-plaat. 'Bionix' flirt met R&B, maar wil er geen vaste relatie mee. 'Bionix' pakt je met goeie ritmes, en de jongens van De La Soul scheppen tenminste gewoon op over hun raptalent, niet over hun bankrekening. En, dames: uw gat is in die rok nooit te dik voor deze heren: zie de single 'Baby Phat'.

Niet dat alles even overtuigend is. Op 'Stakes Is High' uit 1996 rapten ze nog 'I'm sick of bitches shakin' asses', nu zingen ze in 'Pawn Star' gewoon de lof van een vrouw met een bekken en benen als van een sprinkhaan, op een wijze die aan het beste van Outkast doet denken. De vrouw mag op plaat klaarkomen, waarna De La Soul toch weer het vingertje bovenhaalt: '...but you can never be my wife'. Nog in 'Stakes is High': 'I'm sick of talkin' about blunts.' Jaja, en nu met B-Real van Cypress Hill in 'Peer Pressure' zoveel hits from the bong nemen dat de song in een waas van stuurloosheid ten onder gaat. Cypress Hill schreef tenminste goeie songs over drugs.

Maar asjeblief, vergeef De La die anderhalve seks-en-dope-song. 'New York, New York, we're bigger than the buildings,' rappen ze in 'Held Down', fantastische en nu al klassieke gospel, en het beste statement tegen georganiseerde religie sinds Genius 'B.I.B.L.E.' schreef. Een tweede knal is afsluiter 'Trying People', de enige song op 'Bionix' die na 11 september werd geschreven, en waarvan een mens met antennes op z'n kop weet: dit is het mooiste hiphopgebed sinds Lauryn Hill ons onderhield over haar rotopvoeding.

Samengevat: De La Soul kan opnieuw z'n huur betalen, is hier en daar grappig, en soms aanstekelijk, en heeft heel af en toe nog de vibe van dat kleine groepje uitverkorenen dat ze ooit waren. De La Soul 2002: it's American, maar het spreekt met een ander accent dan Greet De Keyser. Roll with it!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234