Review: De La Soul op Couleur Cafe

Vraag een kandidaat in de Slimste Mens wat hij weet over De La Soul, en geheid krijg je de antwoorden ‘Me, Myself and I’ en ‘Ring Ring Ring’, nummers die destijds talloze andere rappers inspireerden. Maar - en nu een heel ander paar mouwen - hoever reikt die ooit zo grote invloed van De La Soul vandaag nog? Als we mogen afgaan op de reactie van het publiek dat zaterdagavond voor de Titan Stage stond: ongeveer twintig rijen ver, en niet verder.


Op de planken

Opvallend toch, hoe de gemiddelde leeftijd van het publiek voor het hoofdpodium de hoogte inging naarmate het aanvangsuur van De La Soul dichterbij kwam. Waar de dag ervoor nog vooral jong grut had staan wachten op Jessie J, stonden er nu treffend veel dertigers en veertigers op hun horloge te kijken en – niemand zei dat ze daarom volwassen zijn - ‘HOEREUH’ te brullen.

Niet dat het seniorenavond was op Couleur Café, het toont enkel hoeveel tijd er voorbijgegaan is sinds De La Soul nog echt relevant was. De grootste successen van het New Yorkse trio liggen ondertussen al een paar decennia achter ons, als we even het sporadische geflirt met Damon Albarn en zijn Gorillaz niet meerekenen, en dat was ook te merken aan de heren zelf.

Posdnuos, Dave en MC Maseo zijn veteranen van de hiphop. Daarvoor verdienen ze uw en ons eeuwig respect. Maar wat wij zaterdagavond vooral zagen, was routine. Het leek allemaal nogal afgehaspeld: de twee helften van het publiek om ter luidst doen schreeuwen, doen alsof je afscheid neemt van het publiek zonder je grootste hit te spelen om dan – verrassing! – hem toch nog te brengen als toegift. Valt dat te begrijpen? Absoluut, twintig jaar dezelfde nummers spelen doet zoiets met een mens.

Maar je moet nu ook niet overdrijven. Kan iemand ons bijvoorbeeld vertellen waarom Dave, de hele avond in zijn badjas trouwens, voortdurend met zijn gsm liep te prullen? Dringende sms van moeder de vrouw? Online de lottonummers checken? Hoe dan ook, het publiek leek de wederdienst meteen in te lossen en trok zich na een tijdje steeds minder aan van De La Soul. De menigte dunde uit, en wie overbleef zette het op een gezellig keuvelen dat enkel nog onderbroken werd voor de twee eerdergenoemde hits.


Het publiek

Een beperkte groep vooraan was duidelijk vastbesloten er een feestje van te maken. Het grootste deel deed echter weinig meer dan akte nemen van de drie veertigers die hen vanop het podium aanmaanden hun handen in de lucht te steken en er vervolgens mee te schudden alsof ze het hen gewoon niet kon schelen.


Hoogtepunt

Me, Myself and I en Ring Ring Ring, natuurlijk. Al was het, eens het zover was, aan de meesten in het publiek te zien dat ze er naar hun mening iets té lang op hadden moeten wachten.


Krijsen, tieren, blaten: de festivalcitaten

‘Where da fellas at?’ (algemene stilte) ‘…oh, shit.’Pos krijgt van de kerels in het publiek niet meteen de enthousiaste respons die hij verwachtte.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234