Review: Death From Above 1979 op Down The Rabbit Hole 2015

Death From Above 1979. Niks om 'Whatever happened to my rock'n'roll?' naar te mijmeren. Gewoon ondergaan. En liken.

Een tekening van twee mannen met olifantenslurven hangt boven het podium van de Hotottent. Death From Above 1979 is er bijna klaar voor. In 2006 was het na één plaat al gedaan. Maar kijk, bijna tien jaar na de scheiding vroeg 'I want it all'-rock het opnieuw aan met 'I can't get enough'-dance. Ik kan u niet vertellen in welke mate de live-show de verschillen tussen de plaat van elf jaar geleden ('You're a woman, I'm a machine', op de hoes olifantenneuzen) en die van 1 jaar geleden ('The physical world', wederom slurven op de cover) verder heeft uitgevlakt. Omdat er eigenlijk niet veel uit te vlakken valt. DFA'79 is na al die jaren gewoon dezelfde groep gebleven. Vergelijk hen bijvoorbeeld met anderen die na een lange zeereis zijn teruggekeerd. Wire maakt er een sport van zich niet te herhalen, en maakt van opnieuw beginnen een kunst, ja schrijft er zelfs songs over die 'On returning' heten. Swans bouwde zichzelf sinds 2010 helemaal om: alles van vroeger leek in de as te liggen, en meestal werd de feniks die eruit herrees snel de nek omgewrongen, heel af en toe mocht het gevleugelde fabeldier een overschotje of een afleggertje van vroeger doen.

Terug naar de Hotottent in Beuningen. In de intro zit de muziek van Johann Sebastian Bach helemaal onder het gruis. Death From Above is bas en drum. Soms komt jakkerig gepiep uit de bas, bassist Jesse Keeler moet er dicht voor tegen de versterker kruipen. Soms komen hardcoreritmes uit de drums, als Sebastien Grainger even niks moet zingen. Tussen de eerste twee songs zit geen pauze. 'Don't give 'em a reason to not applaud', vatte Iggy Pop ooit de begindagen van The Stooges samen. En dan komt 'Virgins', een goeie popsong, maar hier zo overstuurd dat Grainger om 'slightly less bass' moet verzoeken. Nog meer stevigs volgt, je kan rock horen pinten pakken - of zo u wil, seks horen hebben - met dance. 'Daft Punk was een even grote aha als Deep Purple', zeggen ze er zelf over. Slayer heb ik ook een paar keer horen langskomen, natuurlijk waar alles weer snel moet gaan en er opnieuw geen mogelijkheid tot niet applaudisseren in zit. Ook als Keller wijdbeens boven de keyboards gaat staan en Grainger een metalfalsetto boven haalt, wordt het niet minder gek.

Ik hoor Bad Brains- en Helmetinvloeden voorbijkomen, de Black Zeppelin-intro van 'Little girl' is geweldig, 'Crystal ball' is een parel van een song. Ook in 'Trainwreck' was deze ritmesectie als twee holbewoners op jacht op mekaar afgestemd. Bassist Jesse Keeler heeft in verband met de song onlangs familiegeluk gedeeld: 'Mijn kinderen vragen me altijd of ik 'Trainwreck' nog eens wil zingen. Ik zing in die song alleen oe-oe-oe's. En die oe-oe-oe's moet ik dan zingen voor zijn kinderen.' Omdat ik dat weet let ik vandaag op die oe-oe-oe's, en moet ik lachen. Keller organiseert met de kinderen van 8 en 4 ook 'Mosh mondays'. Hardcore op maandag. 'Maar', stelt hij ons gerust, 'ze krijgen ook country te horen'.


Het moment

'Romantic rights', dat aan de danskant lijkt op 'Rollin' and scratchin', veruit de hardste en beste Daft Punk-track. Aan de rockkant zit meer 'Here comes sickness' van Mudhoney dan Deep Purple. Kan ik mee leven!


Het publiek

Droeg geen dierenneuzen, en dat is jammer. De varkensneus is uitstekend voor recepties. De toekanbek is excentriek, en biedt een poëziebordeel aan mogelijkheden. Maar de olifantenslurf is en blijft de mooiste onder de dierenneuzen. Het publiek was ook met relatief weinig in de grote Hotottent, en droop gaandeweg in groten getale af. Eén iemand applaudisseerde met krukken, een ander droeg een kapiteinspet boven een Hawaï-slinger. Wij hadden veel meer gefreak verwacht. Onder een Humorecensie reageerde bijvoorbeeld ooit iemand iemand met de nickname Pussy Shaved Like Coveliers. Jesus!


Quote

'Who goes swimming after the show? I went swimming before the show. I'll go swimming after the show. I should go swimming during this show. In fact, I feel like I'm swimming now'. Sebastien Grainger, over wat een drummer bij deze hitte lijden kan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234