null Beeld

Review: Depeche Mode op Rock Werchter 2013 (Main Stage)

'Verrek, Maurice Engelen is een oud wijf geworden. En sinds wanneer speelt hij bij Depeche Mode?'

Het bleek Martin Gore maar. Je hoort wat, tijdens zo'n Depeche Mode-concert. Vandaag één keer ook boe-geroep - tijdens 'Angel' al: een nieuwe song en als tweede op de setlist - en dat hadden ze nu ook weer niet verdiend. Want: waarom is Depeche Mode anno 2013 nog steeds relevant op een groot zomerfestival? Dat wil zeggen: behalve voor hun spanbetonnen back catalogue en het gegeven dat ze met 'Delta Machine' een nieuwe plaat te verkopen hebben?

Voor hun weigering om genoegen te nemen met de rol van festival-jukebox. Voor hun gevoel voor humor: zie de heerlijke manier waarop ze Thirty Seconds to Mars backstage een neus hebben gezet. (Google is uw vriend.) En voor de vaststelling dat een headliner niet noodzakelijk de aandacht in een bocht om de essentie hoeft te leiden met plastieken leuters, waterballonnen en confetti. Depeche Mode gaat al lang genoeg mee om te weten dat een bord kots niet beter gaat smaken omdat je er een bos peterselie op hebt gelegd.

Dave Gahan. Voor iemand die ooit een paar minuten klinisch het haasje was, ziet hij er op zijn 51ste patent uit. De mens had vandaag tussendoor wat te kampen met technische problemen, maar hij liet het zelden aan zijn danspassen komen. Gahan is niet alleen schizofreen, hij stond er ook op al zijn verschillende persoonlijkheden een plaats in de spots te geven. Tijdens 'I Feel You': Gahan als de getormenteerde ziel. 'Just Can't Get Enough': als het professionele dansmarieke. 'Walking In My Shoes': als de technisch begaafde zanger. 'Never Let Me Down Again': als de volksmenner. 'Policy of Truth': als de humorist - humor, zo zwart als een pas gekocht paar priestersokken.

'A Question of Time' was een lichte teleurstelling, wegens te vlak. En te vaak onderbroken voor meezingmomenten die er geen waren. 'A Pain That I'm Used To' bleek daarna een goede opmaat van wat nog zou volgen: een slot die een set op zich vormde.


Het moment

...met goede vrienden als: 'Enjoy the Silence', 'Personal Jesus' (in twee afbetalingen, waarvan één in slo-mo, omzeggens op de wijze van Cash), even backstage om een slokje te nemen, de beursberichten na te lezen en de schouders los te gooien, en vervolgens 'Home', 'Just Can't Get Enough', 'I Feel You' en 'Never Let Me Down Again'. Vaste uitsmijters van het huis.

Had ook iets: tijdens het afscheid nemen mocht Gahan nog graag even bongo spelen op de slechts bij hoge uitzondering ontblote pens van (vandaag maandag 8 juli) jarige toetsenman Andrew Fletcher, een man die al dik dertig jaar dezelfde look weet aan te houden: boekhouder with a vengeance.


Quote

'I will deliver / You know I'm a forgiver / Reach out and touch faith.'


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234