Review: Depeche Mode - Playing the Angel

Volgens het hoesje van ons persexemplaar van 'Playing the Angel', de elfde Depeche Mode in vijfentwintig jaar, hebben wij 'Dark Force' van de groep Black Swarm in onze handen; een trucje van de platenfirma om cd-dieven of argeloze vinders niet op sto...

Volgens het hoesje van ons persexemplaar van 'Playing the Angel', de elfde Depeche Mode in vijfentwintig jaar, hebben wij 'Dark Force' van de groep Black Swarm in onze handen; een trucje van de platenfirma om cd-dieven of argeloze vinders niet op stoute ideeën te brengen. Voor ons had het niet gehoeven: een straffe die het plaatje uit onze discman weet te krijgen.

Want ja: wij hebben het wel voor de nieuwe Mode. Het is geen meesterwerk geworden - daar zijn ze mee gestopt in '93 - maar wel een damn' good excuus om het zwakke 'Exciter' uit 2001 naar de kruipkelders van ons geheugen te bannen (Salim Seghers laat weten het gezelschap op prijs te stellen). Bruine vlekken zijn 'Damaged People' en 'Macrovision', uitschuivers die pijnlijk duidelijk maken dat Depeche Mode al een kwarteeuw lang balanceert tussen gezwollen pathetiek en bombast, en af en toe eens flink door het papier schiet. Maar de rest is dus wél toppie: 'A Pain That I'm Used to' opent met een gulp oortergende noise, die vervolgens uitmondt in een coole riff, dito distortion en een uitstekende song. Single 'Precious' is gewoon goed, maar goed genoeg. 'John The Revelator' hoort thuis in de categorie techno-gospel in de beste 'Personal Jesus'-traditie, en als alle zondaars even sexy klonken als 'The Sinner in Me' hadden wij ons allang een biechtstoel en een zwarte jurk aangeschaft.

Opvallend: the cream of the crop ('Suffer Well', 'Nothing's Impossible') komt uit de koker van zanger Dave Gahan, die zijn nummers tot voor kort altijd geweigerd zag door Martin Gore wegens 'te middelmatig'. Een Nine Inch Nails-drumbeat, een zanglijn waar Robert Smith al een paar platen naar zoekt en een orgastisch hoogtepunt dat precies op tijd komt (vraag eens aan uw lief hoe zeldzaam dat is); zo mag u 'Nothing's Impossible' bij uw vrienden aanprijzen. Erg dansbaar is het allemaal niet: de funky robot blijft in de kast en men heeft ons niet één keer kunnen betrappen op een 'Gahan met die banaan!'-kreet (sorry). Maar wie nog een soundtrack voor bij het miezeren belieft, mag stoppen met zoeken; 'Playing the Angel' is véél beter dan wij nog van Depeche Mode hadden verwacht, en een gewéldige reden om de kraag van onze zwarte jas weer omhoog te priemen. Laten we hopen dat Gore en Gahan hun wederzijdse afkeer lang genoeg kunnen onderdrukken om nog een paar van dit soort platen te maken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234