Review: DIIV op Best Kept Secret 2016

O Best Kept Secret, jij fee van een festival: dankjewel om DIIV op affiche en podium te pleuren.

Soms dreig ik cynisch te worden, en sta ik verveeld m’n Klout Score te berekenen terwijl op het podium voor me jongens en meisjes hun ziel in klinkers en medeklinkers en baslijntjes en gitaarfantasieën proberen te krijgen. Maar tijdens DIIV echoode het voortdurend door mijn hoofd: ‘Wat. Hou. Ik. Van. Muziek.’ En bij uitbreiding: wat hou ik van jongens die zich door het leven buitenspel hebben laten vlaggen, maar roekeloos wraak nemen.

Dat zijn dan bijvoorbeeld jongens die op een fluogele gitaar spelen en op de jonge Beck lijken. Jongens die op Docksides door de modder sukkelen. Jongens die een joggingbroek dragen, een petje op hebben van Beach Fossils, een gitaarstrap in de regenboogkleuren omgorden. Sufferds, zou je denken, slackers die het krantje van de bridgeclub van Peutie volschrijven, maar neen: DIIV maakt oncomfortabele, noodzakelijke, je kop vergiftigende muziek. Denk: de gitaren van The War on Drugs en de vroege Bloc Party. Denk ook: bloederige shoegaze. Uit de chaos ontsnapte melodie. En ergens de tempeest die Sonic Youth heet, vaag, maar ik herkende het gedonder en de sjamanenstreken. Ja, DIIV had alles om me verliefd te maken, en verliefd werd ik – stapel, smoor, stiepel.

'Wat hou ik van jongens die zich door het leven buitenspel hebben laten vlaggen, maar roekeloos wraak nemen'

Het is nog eens iets dat de bas doet donderen in al je holtes, DIIV, dat je geil en rusteloos maakt in plaats van zeurderig en burgerlijk, dat drie gitaren heeft die ruzie zoeken in plaats van oplossingen, dat in teksten doet die een samenscholing zijn van onbehagen en pijn en nog meer pijn.

Heroïne en andere vitaminesupplementen hebben geonweerd tussen ‘Oshin’ (de eerste plaat, een ansichtkaart) en ‘Is the Is Are’ (de tweede, ruw). In leven blijven, ademen – dat was het huzarenstukje dat Zachary Cole Smith elke paar seconden weer moest herhalen. Met zijn DIIV is hij de anti-Ban Ki-moon, eigenlijk: een humanitaire ramp die geen voedselkonvooi aanvaardt. En dat voelde ik in hun set op Best Kept Secret, die zich niet door Dior liet parfumeren. ‘Is The Is Are’, ‘How Long Have You Known?’, ‘Sometime’, ‘Healthy Moon’, de fenomenale voorlaatste ‘Dust’, de nog fenomenalere laatste ‘Doused’: allemaal liedjes die met hun ketens rammelden, allemaal in hartig steno gestelde vragen om genade. Ik hoorde ergens onderweg getinderde trauma’s, niet te vergeten liefdesverdrietjes, en pijn die je je ogen nooit meer laat opendoen, tenzij bloeddoorlopen.

Ik kan me voorstellen dat meisjes Cole Smiths valentijntje willen zijn, en jongens eigenlijk ook. Maar hij heeft alleen een korte broek en niet weg te maquilleren littekens, geen agenda waarin afspraakjes genoteerd worden, en verjaardagen, en uitstapjes naar Kai Mook. Hij leeft van in codetaal genoteerde herinneringen. Of toch: in ‘Dust’ ging zijn petje af, en kreeg hij iets angeliek. Ik besefte plots: niemand hoort heroïne te nemen, maar zéker dit tedere wonderachterneefje van Kurt Cobain niet.


Het moment

Het hardst schramde ik me aan afsluiter ‘Doused’.


Het publiek

Shoegazers mochten naar de catechese, postpunkers beleefden hun eerste communie, punkettes hun Heilig Vormsel. De Heer ging in hun hartje wonen, quoi, maar viel dat even tegen voor de Drommelse Droogkloot van Hierboven: ‘t bleek een kaal flatje waar de luxaflexen consequent naar beneden blijven.


Quote

‘I love you. Marry me!’ en ‘Sms me na het concert’: de mensheid moet Cole Smith liefde geven. Nú.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234