null Beeld

Review: Dijf Sanders - To Be A Bob

Wij hebben ooit heel eventjes op het punt gestaan om zelf een Bob te worden. Overdreven veel zuipen en in heavy metal-clubs met je kop tegen de muur staan beuken om in sneltreintempo zoveel mogelijk hersencellen te liquideren en zo het ultieme Bob-do...

Wij hebben ooit heel eventjes op het punt gestaan om zelf een Bob te worden. Overdreven veel zuipen en in heavy metal-clubs met je kop tegen de muur staan beuken om in sneltreintempo zoveel mogelijk hersencellen te liquideren en zo het ultieme Bob-doel te bereiken - 'stoppen met denken om de wereldvrede te bevorderen' - het leek ons wel wat. Of toch tot we in de kleine lettertjes lazen dat we ook levende hamsters moesten naar binnen werken om de Bob-god op passende wijze te eren (zie www.cultofbob.co.uk als u ons niet gelooft).

Of het deze pijprokende über-Bob was, die David/Dave/Dijf Sanders voor ogen had toen hij een titel verzon voor zijn nieuwe plaat, is verre van zeker: van heavy metal is er geen spoor op 'To Be a Bob'; we horen wél zijn hese, groffe croon over een mix van klassieke jazz en hyperventilerende elektronica, wat de Brugse Antwerpenaar meteen een stapel ietwat gevleide Tom Waits-meets-Squarepusher-vergelijkingen opleverde.

Sanders plakt met bijzonder veel flair collages bij elkaar van warme, organische klanken en elektronisch getiktak. In openingstrack 'Cheerleader Memorial' legt hij kraakheldere Four Tet-gitaarlijnen over subsonische jungle-bassen en elastieken Aphex Twin-beats. Vanaf track 3 wordt de sfeer jazzier, met hoofdrollen voor de trompet van Jon Birdsong (ooit bij Beck, Calexico, Think Of One) en de contrabas van Benjamin Dousselaere. Hoogtepunt 'Swamp Boulevard' is sexy, een tikje sleazy zelfs, en voorzien van méér dan een tikje dreiging, terwijl 'Rats In Automatz' schichtig en vluchtig uit je boxen schiet, en in 'Spermatozoide' zelfs sixties-psych-pop-invloeden binnengelaten worden. 'To Be a Bob' is een behoorlijk toegankelijke plaat, maar nergens neigt ze naar gladde easy listening of lounge-jazzigheid: Sanders toont zich een clevere knutselaar, een ambachtsman die er hoorbaar plezier in schept om zijn tracks een warme 78-toeren-gloed mee te geven, of om af en toe lekker free te gaan zoals in 'I Need Some Money'.

Dubbel jammer dus dat Sanders - en wij met hem - buiten adem raakt in het laatste derde van 'To Be a Bob'. Het kan ook aan onze povere attention span liggen natuurlijk, maar hoewel het trio 'Mirror Strike', 'Still Raining' en 'A Greek Adventure' perfect te casten is voor de klankband van een film noir naar keuze, zitten er simpelweg te weinig verrassingen in om onze aandacht vast te houden. Laat u niet afschrikken door het afzichtelijke hoesje, en onderwerp deze plaat aan een welverdiende luistertest.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234