null Beeld

Review: Diverse artiesten - New York Noise / Rough Trade Shops - Post Punk Vol.01 / Mutant Disco / N.Y. No Wave

In de slipstream van de nieuwe lichting post-post-punk-bands (Liars, LCD Soundsystem, !!!, Black Dice, Yeah Yeah Yeahs) die - als het even meezit - tegenwoordig in uw stereo wonen, duiken er volop compilaties met het originele spul op. Uitstekend nie...

In de slipstream van de nieuwe lichting post-post-punk-bands (Liars, LCD Soundsystem, !!!, Black Dice, Yeah Yeah Yeahs) die - als het even meezit - tegenwoordig in uw stereo wonen, duiken er volop compilaties met het originele spul op. Uitstekend nieuws is dat, want de late seventies en vroege eighties waren - zeker in Londen en New York - spannende jaren: een nieuwe generatie muzikanten had van de punkexplosie onthouden dat alles moest kunnen. Ze begonnen complexloos te experimenteren met combinaties van (free) jazz, rock, dub, funk, punk, disco en - soms - modern klassiek, en vonden en passant tien nieuwe genres uit. Hoe dat precies ging, staat uitgebreid te lezen in de hoesteksten van deze vier verzamel-cd's, die elk vanuit een andere invalshoek op die turbulente muzikale periode terugblikken.


'New York Noise' is een geweldig snapshot van de muzikale activiteit in de Lower East Side tussen 1978 en 1982. De plaat stikt van de grooves die toen de dansvloeren van The Paradise Garage en The Loft in vuur en vlam zetten - underground disco van Dinosaur L, minimale cowbell-funk van Liquid Liquid, vroege hiphop van Rammelzee Vs. K. Rob en punk-funk van all-female-bands als Bush Tetras en ESG - maar dist ter afwisseling ook de orchestrale gitaarnoise van Glenn Branca of de ziedende no-wave van Mars op: hun 'Helen Fordsdale' blijft buitenaards fantastisch klinken.

'Post Punk Vol. 01' bevat minder funk en meer krassende gitaren. De nadruk ligt op de Britse post-punk, al komt ook de huidige generatie revivalisten aan bod. 'Post Punk Vol 01' gaat behoorlijk breed - van The Pop Group tot XTC - al is er vreemd genoeg geen spoor van bands als Joy Division of The Cure, noch van vroege synthwave à la The Normal, terwijl iets minder getalenteerde gezelschappen als Life Without Buildings, UK Decay en bIG fLAME wel geselecteerd werden. Ook opvallend: tegen het ouwe geweld van Gang Of Four, 23 Skidoo, Wire, PiL en The Slits kan de nieuwe lichting nauwelijks op. Voor wie echter Delta 5's debuutsingle, de tiktak-pop van Young Marble Giants of de knip-en-plak-versie van 'Sex Machine' door The Flying Lizards nog nooit gehoord heeft, is deze dubbel-cd een uitstekend startpunt.

De twee fantastische tracks die 'Mutant Disco' openen - 'Wheel Me Out' van Was (Not Was) en 'Bustin' out' van Material met Nona 'I Sweat' Hendryx - geven de indruk dat we ons in het vaarwater begeven van de twee 'Disco Not Disco'-verzamelaars die het Strut-label enkele jaren geleden onder luid gejuich releaste. De Strut-platen voerden echter vooral artiesten als Can, Steve Miller en Yoko Ono op, die veeleer toevallig iets disco-achtigs hadden gemaakt, terwijl veel tracks op 'Mutant Disco' klinken als het werk van echte disco-kikkers - Kid Creole voorop! - met gevoel voor humor en zin voor experiment. Hier en daar zit er een ranzig Love Boat-randje, en de lijn tussen slechte en goeie kitsch is af en toe behoorlijk dun, maar Cristina's kirrende cover van 'Drive My Car' moet je gewoon gehoord hebben.

'No New York', de compilatie die Brian Eno van de Grote Vier van de no wave - DNA, Mars, Teenage Jesus & The Jerks en The Contortions - maakt, zal wel eeuwig de ultieme staalkaart blijven. Maar aangezien 'No New York' tegenwoordig nauwelijks te verkrijgen is, vormt 'N.Y. No Wave' een bijzonder welkome aanvulling. De 22 korte, dissonante nummers schetsen - ondanks de afwezigheid van DNA - een ruim beeld van de New Yorkse scene, met bijdragen van onder meer Suicide, James White & The Blacks en Lizzy Mercier Descloux.

Het is een klein wonder dat deze 416 minuten muziek elkaar nauwelijks overlappen. Des te opvallender is dat één song - 'Contort Yourself' - op élke cd staat, zij het in drie verschillende versies. Na 25 jaar schitteren ze alledrie nog even hard als de brillantine in het haar van no wave-posterboy en opper-Contortionist James Chance, en dat geldt net zo goed voor minstens tweederde van de 107 tracks die hier verzameld werden.

Iets zegt ons dat het anders zal aflopen met uw Ibiza-chill-out-compilaties.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234