Review: Doves - Some Cities

Wij zijn de eersten om een shot gezonde scepsis te zetten als de Britse pers weer eens een plaat tot Muzikaal Orgasme van de Eeuw promoveert, maar met de nieuwe Doves hebben ze gewoon gelijk. Mensen met goeie smaak wisten na 'Lost Souls' en 'The Last...

Wij zijn de eersten om een shot gezonde scepsis te zetten als de Britse pers weer eens een plaat tot Muzikaal Orgasme van de Eeuw promoveert, maar met de nieuwe Doves hebben ze gewoon gelijk. Mensen met goeie smaak wisten na 'Lost Souls' en 'The Last Broadcast' al dat Doves potentieel hadden, maar nu hebben Jimi Goodwin & co het soort plaat gemaakt dat een band zés tussenstappen doet overslaan.

Ik ken vrouwen (altijd vrouwen) die een boek beoordelen op basis van de eerste alinea: de hoesfoto van 'Some Cities' is een sof, en het eerste nummer is hooguit oké, en wordt bovendien ontsierd door een gitaarriff die uit de vuilnisbak van The Edge opgeduikeld lijkt. Maar na die matige titelsong bloeit de plaat open. 'Black and White Town' is energiek en aanstekelijk: een aan 'Lust for Life' herinnerende beat waarvan je gewoon wéét dat-ie live brokken zal maken. Maar Doves zijn pas echt groots in hun epische songs. 'Snowden' heeft echo's en strijkers en synths en orgels en psychedelische backingvocals (van o.a. Guy Garvey), en allemaal versterken ze de knappe melodie. 'The Storm' bevat elementen van Ryuichi Sakamoto's soundtrack voor 'Snake Eyes': een sample dus, in veel gevallen een ander woord voor 'jatwerk wegens gebrek aan eigen ideeën', maar dat vooroordeel wordt hier ontkracht door de power van de melodie. En sinds Tom Barman op 'De Nachten' een song van Supertramp coverde, mag ook die mondharmonicariff geen bezwaar meer zijn.

Na dat eerste hoogtepunt volgen een handvol songs die in vergelijking iets minder briljant lijken: 'Walk in Fire' heeft een licht irritant refrein, 'One of These Days' is iets té psychedelisch om fris en nieuw te lijken, en 'Shadows of Salford' is goed maar niet groots. Maar 'Someday Soon' biedt prachtige gitaarpartijen, en afsluiter 'Ambition' - hit en soundtrack en therapie in één - is fabelachtig mooi: speel dit loeihard 's nachts, in het donker, laat je meeslepen en hang vooral niet de koele zeiker uit. (Snelle beslissers krijgen overigens een bonus-cd waarop een 'making of' en live extra's.)

Een epische, grandioze, luxueus geproducete plaat die toch niet bombastisch is, waar vind je dat nog? Belgische groepen die een goeie producer zoeken kunnen terecht bij Ben Hillier, voor hij straks onbetaalbaar wordt. En bij de prachtige Millennia Strings van Ian Burdge, die hier minstens drie songs opkrikken naar topniveau (puristische rock-'n-rollers die strijkers per definitie fout vinden: get a life!). Een Engelse rockgroep waarvan je niet kan zeggen 'lijkt op Coldplay' of 'à la Radiohead' of 'doorslagje van Oasis', hoe lang was dát geleden? Een plaat waarvoor ik me schaam dat ik ze gratis kreeg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234