null Beeld

Review: Doves - The Last Broadcast


Doves is door de Britse pers uitgeroepen tot Redders der Britpop, of wat daar dezer dagen voor moet doorgaan. Nu de baanbrekers uit Zweden en New York (en, met enig geluk, België) lijken te komen, zijn de Britten blij met deze revolutionaire p...

Serge Simonart


Doves is door de Britse pers uitgeroepen tot Redders der Britpop, of wat daar dezer dagen voor moet doorgaan. Nu de baanbrekers uit Zweden en New York (en, met enig geluk, België) lijken te komen, zijn de Britten blij met deze revolutionaire popgroep, die meteen tot 'de nieuwe Radiohead' is gebombardeerd. 'The great British guitar record we've all been waiting for!' schreeuwde Q. 'De eerste klassieke cd van het nieuwe millennium!', blokletterde de NME. Maar dat zeggen ze daar elke week van een groep die een paar maanden later prompt weer tot brandhout wordt herleid.

Enige terughoudendheid is dus geboden, maar als je 'The Last Broadcast' één keer speelt, valt niet te ontkennen: Doves is even positief en levenslustig als Travis, maar avontuurlijker; ze klinken even krachtig als Oasis, maar subtieler; hun muziek is even direct als die van The Strokes, maar eindeloos veel rijker (wat The Strokes in zwart-wit doen, doet Doves in kleur); hun melodieën zijn even aangrijpend als die van Radiohead (of toch bijna), maar ze missen godzijdank de zelfdestructieve moeilijkdoenerij.


'There Goes the Fear' kabbelt volle twee minuten aan voor het onweerstaanbare refrein openbarst. De heren hebben alle tijd, en dat kunnen ze zich permitteren met een song die de gitaarsound van The Edge verweeft met up-tempo en uplifting melodieën (drie voor de prijs van één). Zelfs de onverwachte, bizarre samba-outro die de song aan het eind van Manchester naar Rio de Janeiro transporteert, wérkt.

Doves lijkt een schizofrene groep, of toch één met een meervoudige persoonlijkheid. 'NY' (ook al zes minuten lang) lijkt de eerste twintig seconden een wegens té extreem afgekeurde outtake van 'Achtung Baby', zet dan een akoestisch zijstapje naar pakweg 1973, en ontpopt zich ten slotte tot iets dat, op de stem na, op 'The Bends' of 'Pablo Honey' had kunnen staan - tot de laatste minuut, als we opeens in 1969 belanden. 'Satellites' (alweer zeven minuten lang) klinkt het ene moment als Blur, en het volgende als Cocteau Twins. En alle songs op deze cd zijn zo grillig, onvoorspelbaar, langgerekt; net daarom zijn ze ook zo goed. Alleen 'Friday's Dust' presteert het een eenvoudige, mooie, akoestische ballad te blijven.

Net als je denkt dat je nu wel weet hoe Doves klinkt, volgt het opzwepende 'Pounding' (live geweldig, en waarschijnlijk de volgende single), waarin je ook hoort dat dit trio een blauwe maandag begeleidingsgroep van Badly Drawn Boy is geweest. Een ritmisch sterke, straighte rockgroep die veel naar de vroege Pink Floyd en de late Echo & The Bunnymen heeft geluisterd, besluit je na het aanstekelijke, lieflijke titelnummer. Maar dan volgt 'The Sulphur Man', vijf minuten psychedelia waarbij een mens zich afvraagt of de vermiste Syd Barrett wellicht al die jaren bij de Doves heeft gelogeerd.

Conclusie: 'The Last Broadcast' is een filmische plaat, en dan nog één in widescreen cinemascope: het is lang geleden dat een groepsklank nog zo weelderig was, zonder ooit bombastisch te worden.

Doves zijn niet zo briljant als de Britse chauvinisten beweren, maar ze zijn wel flink op weg het te worden, al verbergen de intro's, interludes, sound effects en één cover (van King Crimson) dat op 'The Last Broadcast' maar acht eigen songs staan. Eén waarschuwing aan het adres van wie hoopt dat Doves deze rijke sound ook op het podium waarmaakt: in Londen klonken ze live een stuk rauwer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234