null Beeld

Review: Dwight Yoakam - Blame the Vain

Na 'Honeycomb' van Frank Black - dat we intussen overigens nog een smak fenomenaler vinden - hadden we het deze week graag opnieuw over een countryplaat gehad, zij het dat Dwight Yoakam in zijn éénentwintigjarige en zeventien langspelers tellende c...

Na 'Honeycomb' van Frank Black - dat we intussen overigens nog een smak fenomenaler vinden - hadden we het deze week graag opnieuw over een countryplaat gehad, zij het dat Dwight Yoakam in zijn éénentwintigjarige en zeventien langspelers tellende carrière nooit eerder zo ver afgeweken is van het genre als op 'Blame the Vain'. In Amerika haalt Yoakam met zijn Bakersfield-country regelmatig platina, en is hij tevens een gerespecteerd acteur, 'Blame the Vain' is overduidelijk een poging om ook hier in Europa oren te openen. Het hoesje heeft geld gekost, en wat erin zit, is van het meest geïnspireerde dat hij heeft afgeleverd sinds 'Hillbilly Deluxe' uit 1987 - wat zouden we er niet voor over hebben om Elvis één keer Yoakams 'Johnson's Love' te horen zingen).

'Blame the Vain' is Yoakams eerste plaat zonder vaste producer/gitarist Pete Anderson: hij zat zelf achter de knoppen, en speelt voor het eerst zelf akoestische gitaar. De rest van zijn band haalde hij in downtown L.A., waar hij in groezelige undergroundclubs als Molly Malone's en The King King Club tot zijn grote verbazing geen wild experimenterende hanenkammen maar fris van de lever twangende country-honden als Sweethearts Of The Rodeo, Sin City All Stars en East Bound & Down aantrof. Het deed Yoakam terugdenken aan zijn eigen begindagen, toen hij het in vergelijkbare uitspanningen moest opnemen tegen The Blasters, Los Lobos en Lone Justice. Er werd verbroederd, een glas gedronken en - hoe gaan die dingen - een plaat opgenomen. De dertigjarige Keith Gattis van The Sweathearts belandde op de Telecaster, diens vrienden, drummer Mitch Marine en bassist Dave Roe (die nog twaalf jaar in de groep van Johnny Cash bleek te hebben gespeeld) vervolledigden de line-up.

Het merendeel van de songs op 'Blame the Vain' ('Lucky That Way', 'Three Good Reasons', 'I'll Pretend', 'I Wanna Love Again'...) is nog steeds pure country, en subwoofer-lovers aller landen lopen hier best in een wijde boog omheen, maar de avonturiers onder u - en u hoeft het daarom nog niet meteen in de kroeg te gaan rondbazuinen - hadden wij graag enkele drempelverlagende songs aangeraden. Opener en titeltrack 'Blame the Vain' bijvoorbeeld waarbij u zult zweren dat Yoakam Springsteens E-Street Band heeft geleend. 'I'll blame the vain for what we wear / And I'll blame the blind when we can't see / I'll blame it all on someone else / 'Til there's nobody left / Then I'll just blame me', zingt Yoakam, en wij hòren Steve Van Zandt op de backings. Ook 'When I First Came Here' is onversneden Springsteen, 'She'll Remember' begint als 'Tomorrow Never Knows' van The Beatles, en bij 'Intentional Heartache' (met Bobbye 'What's Goin' On' Hall op bongo's) moesten wij - lichtjes tegen onze zin maar misschien doet u er uw voordeel mee - aan R.E.M. denken.

Wij hebben Yoakam echter het allerliefst als hij de Stetson iets dieper over de ogen trekt en met behulp van drie akkoorden iets als 'Does It Show' uit de mouw schudt. 'Does it show that I'm trying not to cry / Does it show that every smile is a lie / All on its own / My heart lets me know / I'm loves biggest clown'. 'Does It Show' mag wat ons betreft pal naast 'Love Hurts' liggen. U hoort het goed. 'Love Hurts'!

Slotsong 'The Last Heart in Line' is een hommage aan de machtige songwriter Jimmy Webb (van o.a. 'Wichita Lineman' en 'By the Time I Get to Phoenix'), maar de slotregel is weer vintage Yoakam: 'Wating around for my chance patiently / The fact that she's gone / Is bound to finally dawn / On me eventually'.

Wij zoeken tot slot drie sterke mannen om het dak van onze Ford Taunus te zagen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234