Review: Eagles (Sportpaleis)

Wij Europeanen horen de staat Californië dankbaar te zijn voor veel dingen, waaronder Eagles.

Een low key-begin: een half uur unplugged – zij hebben dat tenslotte mee uitgevonden. Ze begonnen in 1971 (‘For those of you who were alive then...’), compleet met smakelijke anekdotes over hun eerste repetities (‘Ons repetitiekot kostte 6 dollar per dag’ – tegenwoordig is dat 6000 dollar; ‘We hokten samen op Mulholland Drive...separate rooms, of course...we schreven deze song snel, in 1975 deden we àlles snel...’) en grappen over het houthakkershemd van gitarist Bernie Leadon (‘Hij draagt vanavond hetzelfde hemd als toen’) – ik geloof het.

En Glenn Frey – stichter en brein achter Eagles, tenzij je het aan Don Henley vraagt – grapte ‘I’m from Detroit, where mother is half a word. Detroit: the city that gave us Ted Nugent and won’t take him back’ – zeer grappig, als iemand nog weet wie Ted Nugent is. Over ‘In the long run’ zei hij ‘We recorded it in Miami, in 1978...so they tell me’ – een subtiele verwijzing naar zijn lost weekend, het decennium waarin de halve wereldvoorraad cocaïne de weg naar zijn neus vond.

Maar een Sportpaleis is geen kampvuur – intimiteit gedijt ook als je Eagles heet beter in een kleine zaal – en daardoor kwam het concert traag op gang. Gelukkig verliep de avond crescendo.

Henley & Frey zijn controlefreaks en perfectionisten, en het grote voordeel van dat soort psychopaten is dat ze een perfecte jukebox afleveren. Eagles live is value for money, of preciezer: a lot of value for a lot of money. Té veel value, zelfs: de set was te lang, met een paar dode momenten. Maar ja, ik vind dat zelfs Sint Springsteen soms te lang speelt, en zoiets beweren is natuurlijk heiligschennis.

Bovendien zijn Eagles überamerikanen, met alle voor- en nadelen vandien: sympathieke demagogie, schouderklopjes aan onder andere de Beach Boys (maar gepresenteerd met een air van ‘...maar wij kunnen dat ook, en beter). Hun idee van live entertainment hield ook in dat ze vanop een videoscherm een speech hielden – elk om beurt, de advocaten hadden de spreekduur van elk ego netjes afgemeten. Absurd toch: je fans toespreken vanop een videoscherm terwijl je voor hen staat?

Ik zou ook Joe Walsh (‘He’s known to law enforcement worldwide, and never met a room he couldn’t wreck’, prees Frey) aan een iets kortere leiband houden – ik bedoel de clown Joe Walsh, niet de gitarist.

Deze passage van Eagles was al bij al iets minder fonkelend als die in Flander’s Expo tien, en die in het Sportpaleis vijf jaar geleden. Ze worden oud. Don Henley doet één van de moeilijkste dingen die je op een podium kan doen: zingen en drummen tegelijk, waarvoor respect, maar tegenwoordig haalt hij niet alle hoge noten meer. Binnenkort heeft de popmuziek een probleem: net zoals in de jazz twintig jaar geleden, beginnen de originals af te haken, uit te blussen of dood te vallen. Ik betwijfel of Eagles binnen vijf jaar nog eens touren. En tegen die tijd haalt Don Henley die hoge noten helemaal niet meer.

Toch een indrukwekkend concert, het voorlopige hoogtepunt van dit Sportpaleis-seizoen... tot dinsdag, want dan is er a new kid in town: Prince.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234