null Beeld

Review: Editors op Rock Werchter 2016

Waar ligt de grens tussen mouwvegerij en beleefdheid? Bijna élke grote, buitenlandse, headlinende band beweert een speciale, oprechte, persoonlijke band te voelen met élk festival waar ze halt houden. Niemand zal openlijk vertellen wat backstage de banale realiteit is: 'If it's tuesday, this must be Belgium.' Ook Editors beweren openlijk en op het gênante af van Rock Werchter te houden, en zij zijn nagenoeg de enigen die je het voordeel van de twijfel gunt.

Omdat ze hier al zes keer eerder stonden, en telkens met succes. Omdat Tom Smith, Russell Leetch en collega's in andere landen sowieso minder voeten aan de grond hebben, en ze Groot-Rotselaar dus als hun geadopteerde habitat zijn gaan beschouwen. Maar ook omdat ze met 'No Sound But the Wind' zelfs een eigen Rock Werchter-liedje hebben, met dank aan Jason Callewaert, die zich hier zes jaar geleden de ziel boven het lichaam zag uitstijgen en daarna is uitgegroeid tot bandmascotte. Het is een song die ze op andere festivals of concerten nooit spelen: ze pakken het alleen uit als er in België cadeautjes uitgedeeld moeten worden. En ook gisteren was het een hoogtepunt, de duizenden zichzelf in trance zuipende Callewaert-imitatoren ten spijt.

Honger is, na samourai en chipotle, de beste saus: het is dus doorgaans een meerwaarde als er een air van exclusiviteit rond een optreden hangt. Wanneer een groep al een tijdje niet meer in België is geweest, en er dus nog naar uitgekeken kan worden. (Zie: Blur op Rock Werchter, enkele jaren terug). Dat Editors - dat hier de voorbije twaalf jaar dus gemiddeld om de twee edities aanwezig was - daar geen nood aan heeft om een volledige weide te vullen, is een onwaarschijnlijke luxe.

Dat ze die weide bovendien ook kunnen trakteren op een schier eindeloze reeks songs die zich de voorbije jaren in het collectieve geheugen gedwongen hebben, is een doorslaggevende factor. Zeker na de geconstipeerde Peppers-set van net voordien viel op hoe lang Editors er anno 2016 in slagen om maar hitjes te blijven kakken. En zoals de schijtbeer van de redactie ons op dagelijkse basis weet te vertellen: als je maar lang genoeg op de pot blijft zitten, komt de verlossing vanzelf. Tijdens de set van Editors kwam die in de vorm van een glorieus bruin vlindertje: 'Papillon', een absoluut hoogtepunt en een ontlading die over de hoofden van tienduizenden natgeregende festivalgangers een happy end aan de dag kwam breien.

Eerdere favorieten? 'The Racing Rats', 'Bones' en 'A Ton of Love'. En het moment waarop Smith in 'All the Kings' het zinnetje 'Seen it all burn down, we dance to the sparks' aanpaste tot 'We dance to Ned Stark' - en dus fijntjes inspeelde op de door een halve wei gedeelde 'Game of Thrones'-verslaving. Ik heb de groep ook zien wérken op het podium, zich dubbel zien plooien om uw applaus te verdienen. Ik zag Smith tussendoor een traantje wegpinken, en de krop in zijn keel daarna weten openbloeien tot de schorre kreet die 'Eat Raw Meat = Blood Drool' inleidde. Ik zag een groep die daar goed stond.

Ongeacht uw en mijn persoonlijke muzieksmaak, politieke voorkeuren of menstruele cyclus: misschien is Editors niet de headliner die Rock Werchter nodig heeft, het is zeer duidelijk de headliner die we verdienen.


Live backstage bij de laatste knallen van Editors op Rock Werchter:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234