Review: Editors (Sportpaleis)

Ze zeggen weleens dat Editors aan zijn laatste stuiptrekking toe is. Dat Tom Smith en zijn achterban stilaan mogen sterven in de put der wanhoop. Geloof er niets van.

Alsof er ook maar één band bestáát die zich meer in zijn element voelt in het Sportpaleis dan Editors. Zelfs al kwamen ze met de platte kak van het nieuwe 'The Weight Of Your Love' aangelopen, de zwartzakken uit Birmingham wisten vooraf al waar en hoe ze hun slag thuis zouden halen. Een eerste roofmoord was ingecalculeerd voor 'Smokers Outside The Hospital Doors', er was het spastische 'Bones' en tegen 'Eat Raw Meat = Blood Drool' had Tom Smith de forfaitcijfers al met bloed op het scorebord getekend.

'Editors is weer Editors, en Tom Smith kan terug vredig kaarten met zijn demonen.'

Verrassend toch, voor een groep die na het vertrek van gitaarwonder Chris Urbanowicz in 2012 een stille dood leek te sterven. Maar goed, vervanger Justin Lockey had aan een moordende riff in 'Someone Says' al genoeg om diens sporen uit te wissen, en Elliott Williams, de tweede nieuwkomer, was vooral in de industriële wals 'You Don't Know Love' van goudwaarde. Editors is weer Editors, en Tom Smith kan terug vredig kaarten met zijn demonen.

Zélfs het recent werk uit 'The Weight Of Your Love' viel in het Sportpaleis in een goed gestreken plooi. 'Sugar' leek ongevaarlijk, maar hield een mokerslag achter de hand. Het ontbrak 'Two Hearted Spider' (té veel pathos) en 'The Phone Book' (té saai) dan weer aan eigenheid, maar uit 'Formaldehyde' vloeide een popklassieker die ons vooralsnog onopgemerkt was gebleven. En er was 'A Ton Of Love', die keer dat Bono plots frisser én jonger oogde, en zich met spastische bewegingen rond zijn microfoon kronkelde.

Verder: weinig U2-allures of megalomanie tout court. Er waren grote spots en hier en daar werd er vuur gespuwd, maar 't was vanaf 'An End Has A Start' dat Editors een boulevard richting Onsterfelijkheid kreeg. 'Bullets' was goed, de robotrock van 'In This Light And On This Evening' beter, 'Munich' verpletterend en tegen valse trage 'The Racing Rats' zaten we met onze tong tussen de spaken. En afsluiter 'Honesty'? Het nummer was er, maar ook niet veel meer dan dat.

Nog even bassist Russell Leetch bedanken voor de mooie baslijn in eerste bis 'Bricks And Mortar' (die botsende klanken halfweg!) en drummer Ed Lay voor de onverwachte ontploffing in 'Nothing'. Editors was ijzersterk als vanouds, en bekroonde een avond vol pathos met stuiptrekkende nachtvlinder 'Papillon'. Liever dát, dan een kater na een avond gin-tonic.


Het moment

'Papillon'? 'Smokers'? 'Munich'? Geef ons toch maar 'Formaldehyde'.


Het publiek

Altijd slikken toch, wanneer we aankomen in dat immens grote Sportpaleis. En het werd alleen maar mooier toen de - naar boven afgerond - 20.000 aanwezigen hun orgasme gelijktijdig hadden ingepland, ergens ter hoogte van 'Papillon'.


Quote

'This one is yours.' Jammer genoeg geen ode aan de New Beat met een medley van 'The Sound Of C' en 'I Sit on Acid'. Wél een subtiel gebracht 'No Sound But The Wind', 's werelds mooiste treurwilg.


Tweet

Hashtag.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234