null Beeld

Review: eels - Daisies of the Galaxy

Een dik halfjaar geleden lazen we een verontrustend bericht in een Amerikaans popblad: E, zanger en bezieler van Eels, liet weten dat hij aan een nieuwe plaat bezig was, en dat hij zich behoorlijk lekker in zijn vel voelde. Què? E lekker in zijn vel...

Jürgen Beckers

Een dik halfjaar geleden lazen we een verontrustend bericht in een Amerikaans popblad: E, zanger en bezieler van Eels, liet weten dat hij aan een nieuwe plaat bezig was, en dat hij zich behoorlijk lekker in zijn vel voelde. Què? E lekker in zijn vel? Klinkt als: 'Racing Genk koopt Christopher Reeve' of: 'Stephen Hawking op de catwalk'. E was toch de man die nauwelijks twee jaar geleden nog 'Electro-shock Blues' had gemaakt, een plaat met daarop songs als 'Elizabeth on the Bathroom Floor', 'Going to Your Funeral, Part I' en 'The Medication Is Wearing off'? Nee, dit moest een vergissing zijn.

Die zogenaamd vrolijke derde Eels-plaat is er nu en heet 'Daisies of the Galaxy'. En inderdaad, op het eerste gezicht en gehoor is E niet langer de sombere kniesoor van zijn eerste twee platen, maar een rozegeur en maneschijn-minnende flierefluiter. Op de hoes en in het cd-boekje staan kleurrijke, sprookjesachtige tafereeltjes uit oude kinderboeken; in totaal tellen we niet minder dan drie daisies ('Daisies of the Galaxy' de cd-titel, de gelijknamige song, en 'Daisy through Concrete'); en al in het openingsnummer zingt E: 'Me I'm doing pretty good as of now / I'm not sure when I got here or how'. Het gitzwarte en voor het grote publiek vaak ondoorgrondelijke sarcasme van 'Electro-shock Blues' heeft plaatsgemaakt voor over the top happiness, alsof E wil zeggen: als jullie nu nòg niet merken dat ik dan wel een depressieve kloot ben, maar toch eentje met gevoel voor humor, dan weet ik het ook niet meer. Echt veel is er dus eigenlijk niet veranderd. Het is een beetje zoals in 'The Truman Show', maar dit keer gefilmd vanuit de controlekamer: same world, different point of view.

De plaat zelf dan. 'Daisies of the Galaxy' werd bijna volledig door E zelf geschreven, ingespeeld en opgenomen. En als er al geholpen werd, dan niet door de minsten: onder anderen Grant Lee Buffalo-frontman Grant Lee Philips (ook al te horen op 'Electro-shock Blues') en R.E.M.-gitarist Peter Buck speelden voor E graag in de schaduw. De veertien songs op 'Daisies of the Galaxy' werden door E, nostalg in hart en nieren, gelijk verdeeld over twee fictieve plaatkanten, waardoor wij ons geroepen voelen het gebeuren nog eens op grootmoeders wijze te overlopen. Onze excuses, hij is begonnen.

Enig research-werk leert ons dat het feestgedruis waarmee opener 'Grace Kelly Blues' begint eigenlijk een begrafenis-fanfare uit New Orleans is. E-humor! Vrolijk our asses, maar wel de mooiste ballade die we dit jaar al hoorden. 'Packing Blankets' is vervolgens de mooiste sinds 'Grace Kelly Blues'.

Met 'Sound of Fear' en 'I like Birds' komt E het dichtst bij zielsverwant Beck (die samen met vriendin Leigh wordt bedankt in het cd-boekje), en titelsong 'Daisies of the Galaxy' is de soundtrack bij een weinig hoopgevende roadmovie: op weg naar the land of hope and dreams, in your dreams.


'Flyswatter' is de laatste vrolijke noot vòòr 'It's a Motherfucker', een motherfucker van een liefdeslied: 'It's a motherfucker, being here without you / Thinking 'bout the good times, thinking 'bout the bad / And I won't ever be the same.' Mocht E net iets minder getalenteerd zijn, dan schreven we nu: cheer up, you miserable bastard. Eén kant zit erop, en we hebben al een halve prachtplaat gehoord.

Kant twee begint met 'Estate Sale', een instrumentale song en het enige nummer waaraan Peter Buck ook mee hielp schrijven.


'Tiger in My Tank' is het vrolijkste nummer op de plaat ('I had a dream last night / The TV and the phone / Grew some legs and took a walk / And left me all alone'), 'A Daisy through Concrete' het zwakste, en 'Jeannie's Diary' zowaar al het tweede liefdesliedje, maar - u raadt het al - zij moet hem weer niet.

In 'Wooden Nickels' zingt E: 'Don't take any wooden nickels when you sell your soul'. Een sublieme sneer aan het adres van al wie, niet gestoord door gebrek aan talent, er toch in slaagt in uw cd-rek te belanden. 'A devil of a time awaits you, but when the party's over, you're on your own'. Wie een Grammy op de schouw heeft staan, mag zich aangesproken voelen. 'Something Is Sacred' is hetzelfde thema in een lagere versnelling, en 'Selective Memory' ten slotte, is nauw verwant aan 'After the Goldrush

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234