Review: ELO - Zoom

Twintig jaar geleden, beste teenagers, was ELO niet uit de hitparades te branden: 'Evil Woman', 'Can't get it out of my head', 'Don't bring me down' en 'Livin' Thing': het waren megalomane monsterhits, gelardeerd met vuistdikke vioolpartijen en gedre...

Twintig jaar geleden, beste teenagers, was ELO niet uit de hitparades te branden: 'Evil Woman', 'Can't get it out of my head', 'Don't bring me down' en 'Livin' Thing': het waren megalomane monsterhits, gelardeerd met vuistdikke vioolpartijen en gedreven door de bigger than life drums van Bev Bevan, een mens geworden metronoom die harder op zijn ezelsvellen sloeg dan de gemiddelde Israëlische militair op een Palestijn. Dat de groep twintig jaar geleden al helemaal passé klonk, was niet verwonderlijk in een tijd waarin de Hunnen van de punk de dienst uitmaakten, maar het deed niets af aan hun succes.

Het brein achter de groep was Jeff Lynne, die onder zijn indrukwekkende poedelcoiffure bleek te beschikken over een bijzonder talent voor licht verslavende melodieën, met hooks die je Starsky en Hutch-gewijs bléven achtervolgen. Zonder ELO trouwens ook geen Smashing Pumpkins, denk ik altijd, na drie Duvels.

Na de split ging Lynne op pre-pensioen, zo leek het, maar hij hield zich in stilte ook voortreffelijk bezig: hij prodjoeste 'Full Moon Fever' en 'Into the Great Wide Open' van Tom Petty en vooral de twee cd's van de geweldige supergroep de Traveling Wilburys, waarin Harrison, Bob Dylan, Roy Orbison en Tom Petty het kind in zichzelf helemaal loos lieten gaan.

Lynne blijft misschien wel het meest bekend als de gemankeerde Beatle: hij bouwde uit de resten van wat teruggevonden Beatles-outtakes twee redelijke songs ('Free as a Bird' en 'Real Love') en zat achter de knoppen bij 'Cloud Nine' van George Harrison en 'Flaming Pie' van Paul McCartney. Buiten één in de mist der poptijden wat verdwaalde solo-cd ('Armchair Theatre', met ondermeer het fantastische 'Lift me up') werd nooit meer iets van hem vernomen. Tot vandaag. En wat blijkt: hij kan het nog altijd.

ELO is nu volledig van hem: Lynne speelt zowat alle instrumenten die ooit uitgevonden zijn en doet dat met verve, want het klinkt allemaal als een klok. Backing vocals worden redelijk struktureel volgezongen door de ravissante Rosie Vela, waarvan ik mij een hoes herinner die al even fantastisch was als haar stem.

Opener 'Allright' is nog wat roestig in de gewrichten, maar 'Moment in Paradise' is al meteen raak: die misthoorn van een stem, Ringo Starr op sobere drums en een arrangement met alle aah's en oe's op de juiste plaats. 'State of Mind' moet dringend gecoverd worden door de Dandy Warhols en 'In my own time' is een tranentrekker op niveau, met warrelende violen en meer pathetiek dan Stefaan De Clerck op een CVP-congres.

't Is natuurlijk BMW-muziek, voor de financieel al wat meer gevorderden onder ons, maar het heeft dan ook niet meer pretentie dan dat: liever een goed gesmeerde popsong dan een narcistisch vehikel vol tegenritmes, zoals mijn moeder placht te zeggen.

Zo mogen ze mij altijd wakker maken voor 'Ordinary Dream', glanzende en melancholieke pop, gedateerd en tijdloos tegelijk.

Op 'A long time gone' haalt George Harrison zijn meest langoereuze slide boven en 'Lonesome Lullaby' sluit deze cd af in grote schoonheid.

Samengevat - want het is al nacht en er moet nog een vaars gekeeld - : fijn plaatje!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234