null Beeld

Review: Elton John - Peachtree Road

Het kan zijn dat Elton John tussen 1975 ('Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy') en 2004 (de nieuwe 'Peachtree Road') een paar fraaie songs geschreven heeft, maar aan ónze aandacht zijn die ontsnapt. Onze aandacht is namelijk zeer selecti...

Charlie Poel

Het kan zijn dat Elton John tussen 1975 ('Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy') en 2004 (de nieuwe 'Peachtree Road') een paar fraaie songs geschreven heeft, maar aan ónze aandacht zijn die ontsnapt. Onze aandacht is namelijk zeer selectief - gelukkig maar. De muzikale neergang van Elton John was schrijnend, en daar hielp nu en dan een commerciële opstoot met de re-release van wakke, brakke songs als 'Candle in the Wind' of 'Blue Eyes' niet aan. Uit de hoge stapel platen die de voorbije dertig jaar van Engelands meest beroemde & beruchte gay man werden uitgebracht (zo'n 25 stuks als we de muzieksite All Music Guide mogen geloven, live-platen inbegrepen) is ons nauwelijks iets bijgebleven. (Voor zure oprispingen hieromtrent, één adres: 'Uitlaat' op de Humo-site.)

Tot vandaag dus, want met 'Peachtree Road' zoekt én vindt Elton John opnieuw aansluiting met zijn gloriejaren en met zijn meesterwerk 'Tumbleweed Connection' uit 1971. Natuurlijk appelleren Elton John en zijn trouwe tekstschrijver Bernie Taupin allang niet meer aan wie jong & uitgelaten & balorig is - snotneuzen die door 'Peachtree Road' aangesproken worden, moeten zich hoogdringend laten nakijken, té bezadigd - maar in de plaats is de weemoed gekomen die bij het overschouwen der dingen hoort; nostalgie in herfsttinten (zoals in: de herfst van zijn carrière). En nostalgisch terugblikken dóét Elton John op 'Peachtree Road'. Onbeschroomd en het meest letterlijk in 'Weight of the World', openingsnummer en tevens intentieverklaring: 'You know I'm no longer thirty/These days I'm happy to play/One or two hands of cards/I hate flies in the kitchen buzzing/Disturbing the peace I've found/Fortune and fame is so fleeting/These days I'm happy to say/I'm amazed that I'm still around/And the weight of the world is off of my back'. En verder in hetzelfde nummer: 'You know I've still got my eyesight/These days I'm happy to see/A sunset instead of a line', en bij dat lijntje weet u ongetwijfeld wat u zich moet voorstellen. Want stichtend kon men het leven van Elton John, Reginald Dwight, tot voor kort niet noemen. Oud & wijs geworden (volgend jaar: 58) overweegt de promiscue big spender van weleer nu evenwel een (homo)huwelijk en wil hij zich zowaar 'vestigen'. Zo ziet u maar weer! Opmerkelijk intussen hoe helder en persoonlijk Taupin de melancholie van zijn werkmaatje nog altijd onder woorden weet te brengen.

Wordt die terugblik op leven & werk ook muzikaal fraai verklankt, want daar draait het toch om? Ja dus. Wie goeie herinneringen bewaard heeft aan de muziek van Elton John, zal met 'Peachtree Road' moeiteloos weer aansluiting vinden. Toegegeven, de lichtjes miserabele gospel light die 'Answer in the Sky' heet, en 'Turn the Lights Out When You Leave' dat erop volgt, mikken voor gezonde Vlaamse oren iets té nadrukkelijk op Amerikaanse M.O.R., maar vanaf het openhartige 'Elusive Drug' is het als vanouds genieten, met als hoogtepunt het donkere, beklemmende 'It's Getting Dark in Here'. Alsof de tijd is blijven stille staan. Alleen de aanstekelijke maar te voorspelbare rocker 'They Call Her the Cat' (inclusief miauwend vrouwenkoortje) valt dan nog uit de toon - een beetje rock-'n-roller schudt op een doorsnee middag tíén zulke cliché-feestnummers uit zijn mouw.

Een onmisbaar werkstuk is 'Peachtree Road' niet geworden, maar Elton John is wél weer terug van ver heen geweest. En dat is geen onaangename gedachte.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234