null Beeld

Review: Eminem - The Eminem Show


'The Eminem Show' begint op bijna exact dezelfde manier als 'The Marshall Mathers LP' twee jaar geleden: een aankondiging, wat gemompel, en dan een bom: 'White America', waarin Eminem beter dan wie dan ook tot nog toe uitlegt waaraan hij zijn succe...


'The Eminem Show' begint op bijna exact dezelfde manier als 'The Marshall Mathers LP' twee jaar geleden: een aankondiging, wat gemompel, en dan een bom: 'White America', waarin Eminem beter dan wie dan ook tot nog toe uitlegt waaraan hij zijn succes te danken heeft, en hoe weinig dat eigenlijk voorstelt in Stupid America. Hij sluit de song af met een knipoog: 'I'm just kiddin' America, you know I love you'.

De hele plaat leest als een samenvatting van de afgelopen twee jaar uit zijn leven. En wat blijkt: ook al weten we via roddelbladen allemaal wat hij heeft uitgevreten, niemand kan er beter over vertellen dan Eminem zelf. Zo is 'The Kiss' een reconstructie van de feiten die Eminem een dik jaar geleden in de cel deden belanden - Em zag zijn vrouw een andere man kussen en bedreigde beiden met een pistool - maar dit keer door een bevoorrechte getuige: de dader.

Uiteraard krijgen ook de collega's die volgens Eminem niet recht in hun schoenen staan weer uitgebreid de wind van voren. Met Moby wordt op meesterlijke wijze komaf gemaakt: eerst een rechtse directe in de vorm van een venijnige rhyme in de single 'Without Me' (er staat overigens niets op deze plaat wat niet als single kan dienen), dan de genadeslag in het daarop volgende 'Sing for the Moment', waarin hij een briljante Moby-pastiche neerzet, alsof hij wil zeggen: it's not that hard to do, baldy. De gitaarsolo in 'Without Me' komt van Joe Perry, maar dat uiteraard - zoals Aerosmith zelf al meer dan tien jaar lang - volledig terzijde.

De enige weggebliepte lyric zit in 'Hailie's Song', een liedje voor zijn dochter waarin Eminem voor het eerst echt zingt (al verontschuldigt hij zich er vooraf voor), en het liefste liedje van de plaat. We willen u hem niet onthouden: 'I'm so proud that I got her / God, I'm a daddy, I'm so glad that her mom didn't abort her'. White trash-vaderliefde.

Nieuw is dat Eminem, zoals in 'Square Dance', tegenwoordig ook boeiend blijft als hem niets fundamenteels op de lever ligt; en dat hij zelf achter de knoppen heeft gezeten. Lovenswaardig, daar niet van, maar wij vonden de productie van Dr. Dre - hij die een basdrum als tien ton neerstortend lood kan laten klinken - stukken beter. Niet voor niets is 'Business', één van de twee songs die wel nog door Dre onder handen werden genomen, veruit onze favoriete song op 'The Eminem Show'.

Onze Man in 2000: 'Als er op 'The Marshall Mathers LP' geen aanstekelijke beats, samples en soundscapes te horen waren, dan vonden wij hem nog fantastisch: wij zouden al ruim genoeg hebben aan de geestige en originele rhymes die hij nonstop in de rondte vuurt.'

Anno 2002 is Eminem nog steeds een verschrikkelijk goeie rapper, en net als twee jaar geleden volstaat dat ruimschoots om van 'The Eminem Show' een meer dan boeiende plaat te maken. En ook al heeft hij als producer nog heel wat te leren, growing up in public, dat was hij al lang gewoon. 'The Eminem Show' gaat over living in public for the rest of his life. Respect!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234