null Beeld

Review: Enon - High Society

Nog niet zo heel lang geleden leek John Schmersal de Johnny Marr - of als u een slecht karakter hebt: de Kelley Deal - van Brainiac te zullen worden. Brainiac was een freaky, sexed-up rockcombo met ongezonde new wave-trekjes, dat omstreeks 1996-1997 ...

Herbert Struyf

Nog niet zo heel lang geleden leek John Schmersal de Johnny Marr - of als u een slecht karakter hebt: de Kelley Deal - van Brainiac te zullen worden. Brainiac was een freaky, sexed-up rockcombo met ongezonde new wave-trekjes, dat omstreeks 1996-1997 met de Grote Doorbraak flirtte tot frontman Tim Taylor met zijn wagen tegen een boom knalde. Bye-bye Brainiac, en Schmersal leek voor eeuwig veroordeeld tot de status van de verdienstelijke gitarist/keyboardspeler die nooit uit de schaduw van Taylor kon treden.

'Believo!', het debuut van Schmersals nieuwe band Enon, deed bij momenten nog heel sterk aan Brainiac denken, maar op 'High Society' zoekt - en vindt - de groep volop nieuwe uitwegen. Enkel 'Native Numb' en het anti-limonade-protestlied 'Carbonation', twee elektronische rocksongs die verrassend dicht in de buurt liggen van Millionaires speeltuin, bevatten nog sporen van de Brainiac-sound. 'Pleasure and Privilege' klinkt eerder alsof Sonic Youth tijdens een repetitie nonchalant doorheen een obscure Devo-track raast, en is bovendien hoekig genoeg om uw timide lerares driehoeksmeetkunde in minder dan twee minuten op temperatuur te brengen.

Bijna de helft van 'High Society' bestaat uit catchy indie(power)pop in zowat alle denkbare smaken: tikje grungepop, streepje Britse chamber pop, likje seksrock. Het zijn stuk voor stuk vakkundig gemaakte songs, uitstekend geproduceerd ook door Dave Sardy (bekend van opnames met Evil Superstars, Soulwax en Mauro) en live klinken ze ongetwijfeld stukken beter dan 99% van de rotzooi die deze festivalzomer uw trommelvliezen weer zal teisteren. Maar als we heel eerlijk zijn, veroorzaken ze in onze huiskamer nauwelijks meer opwinding dan een doorsnee aflevering van Aan Tafel. We hébben trouwens al platen van Urge Overkill, The Montgolfier Brothers en Girls Against Boys. Nee, geef ons maar de tracks waarin Toko Yasuda (ex-Blonde Redhead, ex-The Lapse) mag schitteren. Ze klinkt afwisselend als de bambi-versie van Blonde Redheads Kazu Makino en Vanessa Paradis met een pruillip. In 'haar' songs verschuift het geluid van Enon richting synthpop, en Yasuda bewijst dat ze zich net zo lekker voelt bij een duetje met een robot (het frivole 'Disposable parts') als in het gezelschap van trashy gitaren en een ritmetrack die ooit naast die van Kraftwerks 'The Model' gelegen heeft ('Salty'). En in 'Shoulder' speelt ze een bloemenmeisje dat per ongeluk in een video van Add (N) To X terechtkomt. Ons favoriete nummer van de plaat is echter 'Natural Disasters', een bijna perfecte popsong van nauwelijks twee minuten, die voortdurend in en uit focus drijft en waarin Toko's stem af en toe achteloos komt ronddwalen. Lovely.

John Schmersal kan na 'High Society' op beide oren slapen: Enon is helemaal geen Kelley Deal 6000. Foo Fighters, bijvoorbeeld, is een geschikter vergelijkingspunt, en - wie weet - over een paar jaar misschien New Order. En dat terwijl Brainiac zich nooit kon meten met Nirvana of Joy Division.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234